fbpx
Home HOT VirtuaVerse | The Review

VirtuaVerse | The Review

Γράφει ο/η Στέλιος Αναγνωστόπουλος

«We have sealed ourselves away behind our money, growing inward, generating a seamless universe of self».
William Gibson, Neuromancer

Cyberpunk, Pokémon και ουτοπία.

Οι ανησυχίες του new wave science fiction κινήματος της δεκαετίας του ’60 -ανάμεσα σε άλλα- «αναπολούν» και την ουτοπία. Μια ουτοπία που εξ αρχής απαξιώθηκε από όλες τις ιδεολογικές δομές, είτε παραχαράχθηκε, αντικειμενικοποιήθηκε υπό όρους και συνθήκες, εν τέλει υπαγορεύθηκε, καταλήγοντας σε έναν στείρο και σχεδόν θρησκευτικό ντετερμινισμό προεξοφλώντας τη δυναμική της. Στην πραγματικότητα, και αν το αναλογιστούμε πιο ψύχραιμα, δεν γίνεται πλέον ουσιαστική αναφορά στην ουτοπία κι όταν συμβαίνει έχει αποκτήσει αν όχι αρνητική σίγουρα γραφική χροιά. Η ελπίδα και η αναμονή, η πίστη αν προτιμάτε, για κάτι καλύτερο έχουν αντικατασταθεί από μια επιούσια ρουτίνα που συνοψίζεται σε μια ευκταία αυλαία μέχρι την επόμενη limbo ημέρα πόσο μάλλον (ναι, χωρίς «ω» στο «πόσο» γιατί όπως λέει ο συγγραφέας και μεταφραστής Νίκος Σαραντάκος προτιμώ την καλαισθησία της γλώσσας παρά τον ορθογραφικό σουσουδισμό) όταν δεν απαιτείται καμία ενέργεια από μέρους μας αφού η αναμονή έχει ήδη αποδομηθεί, έχει αποσυνδεθεί από το δημόσιο, από το κοινωνικό. Βλέπετε, ο χρόνος -δημόσιος και προσωπικός- είναι στοιχείο της ελπίδας και της προσμονής κάτι που η εποχή μας δεν το επιτρέπει αφού είναι δομημένη πάνω στο ατομικό και όχι στο προσωπικό που είναι ο πυλώνας του κοινοτικού.

Έχουν ήδη γίνει πολλές αναφορές σε προηγούμενες παρουσιάσεις σχετικά με το concept και δεν έχουμε να προσθέσουμε τίποτα περισσότερο εκτός ίσως από αυτό που θα μας δώσει και την αφορμή για την επόμενη παράγραφο· ο κοινός παρονομαστής του cyberpunk theme* είναι η αποτύπωση της μελλοντικής κοινωνίας με στοιχεία και συνθήκες του παρόντος, μια αντίθεση της πολλά υποσχόμενης μεταπολεμικής ουτοπίας των δεκαετιών του ‘40 και του ‘50, μια προοικονομία για τον κυβερνητικό ή/και τον corporate ολοκληρωτισμό εν μέσω μιας φαντασιακής πυρηνικής απειλής, εκεί όπου ο δημόσιος χαρακτήρας του χώρου και του χρόνου έχουν εξαφανιστεί (δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι και κατά τη δεκαετία του ’80 ελλοχεύει η ισορροπία του τρόμου με την απειλή μιας παγκόσμιας σύρραξης).

Οι αναφορές στην cyberpunk θεματολογία καταλήγουν εκ των πραγμάτων σε ένα δυστοπικό περιβάλλον. Γιατί όμως δεν υπάρχουν παιχνίδια όπου έχει επικρατήσει η ουτοπία; Σε μια πρώτη απόκριση μπορούμε να φανταστούμε ότι με το συγκεκριμένο concept η «δράση» με κάθε μορφή περιττεύει. Στην πραγματικότητα τα παιχνίδια που μπορούν να χαρακτηριστούν ως «ουτοπικά» είναι τα sim style αλλά και τα πιο σύγχρονα Animal Crossing και Pokémon. Ειδικά το τελευταίο και άκρως επιτυχημένο franchise, είναι φανερό ότι εξελίσσεται σε μια ουτοπική εκδοχή του σύγχρονου κόσμου στον οποίο η ανθρωπότητα συνυπάρχει με την υπόλοιπη φύση (ναι, ο άνθρωπος είναι μέρος της φύσης και όχι εξουσιαστής της). Αυτό που δεν έχει γίνει ιδιαίτερα αντιληπτό είναι το γεγονός ότι στον κόσμο της σειράς νέοι άνθρωποι ταξιδεύουν ανά τον κόσμο χωρίς περιορισμούς, χωρίς ανησυχίες για την ασφάλειά τους και τη διαβίωσή τους, σε μια κοινωνία όπου στους δημόσιους δρόμους δεν υπάρχουν αυτοκίνητα -δίχως να στερούνται τις υπόλοιπες ανέσεις- αλλά προσφέρονται για περίπατο από όλα τα ηλικιακά φάσματα. Ο δημόσιος χώρος στην ουτοπία των Pokémon είναι ο βασικός συντελεστής· εκεί όπου οι περισσότεροι ζουν ειρηνικά και σε αγαστή συνεργασία. Ο «εχθρός» συνήθως περιλαμβάνει διάφορες υπερ-ομάδες οι οποίες επιθυμούν το μονοπώλιο -ή την ιδιωτικοποίηση θα πρόσθετα εγώ- των φυσικών πηγών ενέργειας. Υπό αυτές τις συνθήκες δεν υπάρχει καμία προκατάληψη στη βάση της οικονομικής τάξης, των θρησκευτικών πεποιθήσεων, του φύλου ή του σεξουαλικού προσανατολισμού και, μάλιστα, υπάρχουν ενδείξεις για διεμφυλικούς χαρακτήρες. Τέλος, αποκλείονται λεκτικοί περιορισμοί και διακρίσεις όσον αφορά επιδόσεις και στερεότυπα αναφορικά με το φύλο.

Μέσα από την μικροκοινωνιολογία της συγκεκριμένης θεματικής μας δίνεται η δυνατότητα να θέσουμε το social mirroringτων video games ως ένα πρωτότυπο ερευνητικό πεδίο. Άλλωστε, οι προπάτορες του είδους μέσα από την γραφή τους στην πραγματικότητα ασκούσαν κοινωνική κριτική αξιοποιώντας την λογοτεχνία σαν εποπτικό εργαλείο καταλήγοντας σε μια απόπειρα ερμηνείας της πραγματικότητας.

*Αν και δεν αφορά αποκλειστικότητα αφού τηλεοπτικές σειρές με πρωτεργάτη το Star Trek που από τη δεκαετία του 1960 αφηγούνταν σύνθετες ιστορίες χρησιμοποιώντας μεν φουτουριστικό υλικό αλλά στο προσκήνιο οι αναλογίες αντλούνταν από την σύγχρονη κοινωνική προβληματική οι οποίες αποκαθίστανται με το αισιόδοξο πνεύμα του ουμανισμού. Η επιστημονική φαντασία γενικότερα είναι ο καλύτερος αντίλογος για φιλοσόφους όπως ο Φουκουγιάμα που με το «τέλος της Ιστορίας» δεν έδωσε ιδιαίτερα περιθώρια στο πνεύμα και την ελευθερία, τη φαντασία και την αυτονομία αλλά αντιθέτως πρόταξε τον «ορθολογισμό» με την επικράτηση του δυτικού τύπου φιλελεύθερης δημοκρατίας σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου.

A dystopia of mind

Πρωταγωνιστής στο VirtuaVerse είναι ο Nathan, ένας μηχανικός hardware και ειδήμων του retro computing. Όταν ξυπνάει αντιλαμβάνεται ότι η Jay, η κοπέλα με την οποία διατηρεί σχέση, έχει εξαφανιστεί και ότι επιπλέον το AVR headset του είναι κατεστραμμένο. Ενώ η ιστορία εξελίσσεται ανακαλύπτει ότι η Jay είναι ενταγμένη σε μια «τρομοκρατική» οργάνωση hackers, τους Blade, η οποία αντιτίθεται στον ολοκληρωτισμό της AI που έχει επιβληθεί σχεδόν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Όπως ανέφερα και στην εισαγωγή, τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα προβάλλονται μέσα από την cyberpunk θεματολογία. Τα video games έχουν τη δυνατότητα να αποτυπώνουν καλύτερα την προοπτική της επικείμενης καταστροφής χωρίς να καταλήγει σε καταστροφολογία, είναι το ιδανικό μέσο όπου το social mirroring δύναται να μεταδώσει με διακριτική τρίτη ματιά μέσω της playable εμπειρίας τον κοινωνικό προβληματισμό αναδεικνύοντας σημαντικά σύγχρονα θέματα που καταλήγουν θέμα συζήτησης στις κοινότητες.

Επιστρέφοντας στην εξιστόρηση του παιχνιδιού, ο πιο ασφαλής τρόπος για να περιηγηθεί ένας επίδοξος hacker ή απλά ένας ελεύθερος άνθρωπος είναι μέσω των retro τερματικών και τα γατζωμένα dial up modem που καταλήγουν σε BBS αντιπληροφόρησης. Μέσα σε αυτή την κοντόθωρη «ελεύθερη» κοινωνία, η πραγματικότητα έχει αντικατασταθεί από την permanent reality -ή όπως αναφέρεται σήμερα augmented reality. Με τη χρήση της οι συνθήκες της κοινωνικής ζωής έχουν αντιστραφεί πλήρως προδιαγράφοντας έτσι το τέλος της προσωπικότητας και κατ’ επέκταση της ιδιωτικότητας μέσα από την υπερμεγένθυνσή της· το spamming είτε πρόκειται για διαφημίσεις είτε για κυβερνητική προπαγάνδα εμφανίζεται σε κάθε περίσταση, οι χρήστες δίνουν συγκαταβατικά το στίγμα τους αλλά και την άδεια για εμφυτεύματα, τα προσωπικά δεδομένα έχουν παραχωρηθεί πλήρως δίχως ενδοιασμούς. Ένα εικονικό μέρος όπου ο VR εξοπλισμός απορρόφησε την ανθρώπινη υπόσταση μετατρέποντάς την κυριολεκτικά σε bytes υποσχόμενη τον ψηφιακό αΐδιο ηδονισμό. Μέσα στα BBS οι ψηφιακοί επαναστάτες με διπλή ταυτότητα, τα DDoS attacks και τα πρωτόγονα malware, οι ιεροκήρυκες μιας αίρεσης -Church of the Old Code- σε ρομαντικές αγρυπνίες, επίδοξοι χαοτικοί μισθοφόροι technomancers που χρησιμοποιούν παλαιότερες υποδομές και πρωτόκολλα επικοινωνιών τα οποία δεν εποπτεύει κρατική ή πολυεθνική αρχή, το AVR που έχει αντικαταστήσει σχεδόν το σύνολο της κοινωνικής συμμετοχής είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά αυτής της «ενισχυμένης πραγματικότητας». Οι underground graffiti καλλιτέχνες, χρησιμοποιούν ASCII και ANSI τεχνικές για να απεκδυθούν έστω και προσωρινά τον τίτλο του «netizen» μέσα από τις προκηρύξεις και τα τρικάκια αντίστασης και αφύπνισης που επαναλαμβάνονται στους ελάχιστους πραγματικούς τοίχους της πόλης. Μέσα από το μαύρο χιούμορ, την ειρωνεία των διαλόγων και τα εύστοχα σκωπτικά σχόλια χαρακτηρίζεται τελικά και η δική μας σύγχρονη πραγματικότητα.

A game called adventure

Ο χειρισμός του παιχνιδιού βασίζεται στην κλασική συνιστώσα point and click, pixel hunting, συνδυασμό αντικειμένων, διαλόγους και δεν έχει να επιδείξει κάτι πρωτότυπο παραμένοντας λιτός και λειτουργικός. Βέβαια, από τη στιγμή που θα επισκευάσετε το AVR headset οι επιλογές σας αυξάνονται δραματικά όσον αφορά το interaction και κατ’ επέκταση το πεδίο δράσης σας αφού η «permanent reality» θα αποτελεί το νέο όριο της πραγματικότητας. Έτσι, μέσω αυτής θα αντιληφθείτε πράγματα που δεν υπήρχαν πριν και πολλές φορές απαιτείται να σκεφτείτε συνδυαστικά βγαίνοντας από την «τρύπα του λαγού» προκειμένου να εκμεταλλευτείτε τα δεδομένα και των δύο πραγματικοτήτων. Το inventory σας έχει άπειρο χώρο, όχι ότι θα σας χρειαστεί δηλαδή, και πολλές φορές θα βρεθούν στη κατοχή σας αντικείμενα τα οποία δε θα χρησιμοποιήσετε ποτέ.

Ο Nathan διατηρεί ημερολόγιο υπό την μορφή smartwatch για να ενημερωθείτε ως προς τις επόμενες κινήσεις σας. Για την μετακίνησή του χρησιμοποιεί αρχικά μια μοτοσυκλέτα μεγάλου κυβισμού με την επιλογή της οποίας εμφανίζονται όλα τα μέχρι εκείνη τη στιγμή διαθέσιμα μέρη αλλά στη συνέχεια θα αναγκαστεί να βρει εναλλακτικούς τρόπους. Η αλήθεια είναι ότι θα περίμενα μια στοιχειώδη ελευθερία όσον αφορά κάποιες δύσκολες «αποφάσεις» είτε μέσα από τους διαλόγους είτε έστω μια εναλλακτική προσέγγιση αυτών. Όπως και να ‘χει, μπορούμε σχετικά εύκολα να υπερβούμε αυτό το σημείο που δεν αποτελεί κάτι πρωτόγνωρο για τα δεδομένα των adventure games. Αντιθέτως, ένα χαρακτηριστικό της πλειονότητας του είδους είναι το περίφημο pixel hunting και εδώ τα πράγματα γίνονται απαιτητικά. Δεν πρόκειται για στοιχείο εκ των ων ουκ άνευ στο interaction ούτε γενικότερα το παιχνίδι χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη δυσκολία αλλά υπάρχουν δύο-τρία συγκεκριμένα σημεία τα οποία είναι αδύνατον να προσπελάσετε και προσωπικά εγκατέλειψα πολλές φορές το παιχνίδι απογοητευμένος. Επίσης, οι χαρακτήρες είναι σχετικά αδιάφοροι και ιδιαίτερα ο Nathan θα υποστήριζα ότι κινείται ανεπιτυχώς σε ιδιαίτερα δύσβατα ηθικά μονοπάτια με αποτέλεσμα να μη διακρίνεται ξεκάθαρα ο ρόλος του μέσα από τις αμφιβόλου αξίας επιλογές του. Τέλος, θα έπρεπε να δίδεται η επιλογή για skipping οθονών καθώς και προσθήκη μηχανισμού run καθώς πολλές φορές θα χρειαστεί να επισκεφτείτε το ίδιο μέρος αρκετές φορές για να λύσετε έναν γρίφο. Το παιχνίδι διαρκεί περίπου 20 ώρες και θεωρώ ότι είναι ικανοποιητικός χρόνος για το είδος.

Retr0 r3ality p1ng

Οτιδήποτε κι αν περιλαμβάνει η αγάπη σας προς τα κλασικά adventures της δεκαετίας ‘80-‘90 βρίσκει πρόσφορο έδαφος. Τα pixel art γραφικά είναι πανέμορφα! Ο κόσμος του VirtuaVerse είναι δεσμευμένος από την permanent reality και κυριαρχείται από διαφημίσεις και spam, fake news και κυβερνητική προπαγάνδα, mind drugs και ηδονιστική αποχαύνωση μέσα από τα AVR συστήματα. Παντού επικρατεί η ρουτίνα μιας προσομοίωσης ζωής, ένα κατατονικό περιβάλλον που ξεχειλίζει ευκολίες μιας φρούδας ελευθερίας. Η χρωματική παλέτα είναι η πιο κατάλληλη για να αναδείξει μια αναιμική κοινωνία, παραζαλισμένη μέσα στην αποχαύνωση της νόμιμα παραχωρημένης από το κράτος μικροπαρανομίας. Η εισαγωγή του «Νευρομάντη» συνοψίζει απόλυτα το concept του παιχνιδιού:«The sky above the port was the color of television, tuned to a dead channel». Ένα στοιχείο που μου έκανε εντύπωση είναι ότι το πρόσωπο το Nathan δεν αποκαλύπτεται ποτέ και, μάλιστα, ο τρόπος που φοράει την κουκούλα μου θύμισε τον Bobbin Threadbare του «Loom» της LucasArts (1990).

Ωστόσο, υπάρχουν και εκείνες οι στιγμές όπου θα εκπλαγείτε με τη χρήση των κατάλληλων γραφικών απεικονίσεων όταν πρόκειται να χρησιμοποιήσετε παλιό εξοπλισμό PC. Όλα μοιάζουν σα να έχουν ξεπηδήσει μέσα από την πειρατική και demo σκηνή των 90s! Η προσομοίωση των ιδιαίτερων εφέ και των μουσικών θεμάτων τους θα σας μεταφέρουν πολλά χρόνια πίσω όπως άλλωστε οι αναφορές και τα easter eggs για άλλα κλασικά παιχνίδια. Σε γενικές γραμμές, η κουλτούρα της εφηβείας μου είναι πανταχού παρούσα χωρίς υπερβολές! Όσον αφορά το υπόλοιπο περιβάλλον, θα επισκεφθείτε βρώμικα μπαρ όπου οι ελάχιστοι μόνιμοι θαμώνες παρακολουθούν ψυχαναγκαστικά τις εικονικές οθόνες, θα παραβρεθείτε σε συναυλία synthwave metal (!), θα επισκεφθείτε ένα απομονωμένο αλλά όχι αποκλεισμένο από την τεχνολογία χωριό που λειτουργεί με τους δικούς του κανόνες, θα περιηγηθείτε σε νεκροταφεία old hardware. Ολογράμματα, virtual graffiti, ανδροειδή και ερείπια, αναμνήσεις και κακέκτυπα μιας υπαρξιακής παρωδίας, υπόκοσμος και low life αποτελούν το blood rhesus του cyberpunk και αποτυπώνονται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Εξαιρετική δουλειά.

Η μουσική είναι το πιο δυνατό σημείο του παιχνιδιού με την synthwave να αλλάζει ύφος και διάθεση τηρουμένων των συνθηκών. Ομολογώ ότι σκέφτομαι σοβαρά να αγοράσω το soundtrack σε μια ειδική έκδοση βινυλίου που κυκλοφορεί για το παιχνίδι. Δεν υπάρχει voice over αλλά αυτό δε μειώνει στο ελάχιστο την εμπειρία. Η αισθητική του ήχου είναι το πρώτο πράγμα που με έκανε να ζητήσω το συγκεκριμένο παιχνίδι και αυτή η διάθεση έμεινε ζωντανή μέχρι την τελευταία σκηνή η οποία μοιάζει σαν να ξεπήδησε από επεισόδιο του Twilight Zone. Για μένα ήταν το κατάλληλο φινάλε και σίγουρα θα μπορούσε να προμηνύει συνέχεια.

Επίλογος

Το VirtuaVerse αποτελεί ένα love letter στα κλασικά adventure της χρυσής εποχής καθώς και στη demo κοινότητα των 90s που με τους πειραματισμούς και την παρακαταθήκη τους διαμόρφωσαν εν πολλοίς την PC culture σε όλες τις εκφάνσεις του. Αν δεν υπήρχαν αυτά τα ελάχιστα αλλά απαράδεκτα σημεία με το pixel hunting θα μπορούσαμε να μιλήσουμε υπό άλλους όρους. Ο τεχνικός τομέας τόσο στα γραφικά όσο και στη μουσική επένδυση είναι πραγματικά τόσο «μονιασμένος» με το concept του cyberpunk που ακόμα και αν δεν είστε θιασώτες του είδους θα εκπλαγείτε. Η ιστορία του μπορεί να μη δείχνει κάποια πρωτοτυπία αλλά σίγουρα κρατάει το ενδιαφέρον σας.

Ευχαριστούμε θερμά την FutureFriendsGames για τη διάθεση του παιχνιδιού.

1 σχόλιο
8

Ίσως σε ενδιαφέρει:

1 σχόλιο

packo 19 Ιουλίου 2020 - 12:27

Μπράβο Στέλιο. Καταπληκτικό review, ιδιαίτερο παιχνίδι. Μου θυμίζει εποχές όπου εμείς οι παλιοί δεινόσαυροι στον χώρο των games, παίζαμε παιχνίδια όπως beneath a steel sky και Blade Runner. Διαμάντια που εμείς είμασταν τυχεροί και απολαύσαμε.

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies Συμφωνώ Μάθετε περισσότερα εδώ

Privacy & Cookies Policy