fbpx
Home ReviewsGame Reviews Ultra Age | The Review

Ultra Age | The Review

Γράφει ο/η Παναγιώτης Δημητρακόπουλος

Όταν το Devil May Cry είχε κυκλοφορήσει για πρώτη φορά στο Playstation 2 πολλοί ήταν εκείνοι που λάτρεψαν το έντονο και γρήγορο gameplay του σε συνδυασμό με τους χαρακτήρες και το σύστημα μάχης του. Η ιστορία του ήταν κάτι που έσπρωχνε τον παίκτη όλο και περισσότερο, και στο μεγαλύτερο κομμάτι της ήταν αρκετά ευχάριστη και ενδιαφέρουσα. Το ίδιο μπορούμε να πούμε και για το Bayonetta, με το τρίτο να αχνοφαίνεται κάπου στο μέλλον.

Οι φίλοι του είδους δεν έχουν πολλές επιλογές ως προς τους διαθέσιμους τίτλους. Παιχνίδια όπως το Devil May Cry και το Bayonetta συνδυάζουν το υπερφυσικό με δαίμονες και αγγέλους, πιστολίδι και φαντασμαγορικά όπλα, ενώ άλλα όπως το Astral Chain και το Ninja Gaiden διατηρούν την ένταση με ασταμάτητη δράση και εθιστική μάχη. Το Ultra Age είναι ένας ακόμα indie τίτλος από την Next Stage που προσπαθεί να αποκτήσει μια θέση στο είδος αφήνοντάς μας όμως με το να ζητάμε κάτι παραπάνω. Τα περισσότερα στοιχεία του θυμίζουν κάτι από το Devil May Cry V καθώς οι επιρροές είναι εμφανείς εμφανείς αλλά δίνεται η αίσθηση πως πολλά από αυτά γίνανε…βιαστικά.

Η ιστορία του Ultra Age είναι αυτό που θα περίμενε κανείς από έναν indie τίτλο. Ο Age είναι ένας μισθοφόρος μαχητής που μαζί με τον μηχανικό του σύντροφο Helvis κατεβαίνουν στην Γη για να εξακριβώσουν τα αίτια για την διακοπή της επικοινωνίας μεταξύ του Orbital Arc και του The Shelter που βρίσκεται στην επιφάνεια του πλανήτη. Το ταξίδι τους ξεκινάει με την εύρεση ενός artifact που πρέπει να αναλυθεί και να επιστραφεί αβλαβές ώστε ο Age να έχει την ευκαιρία να λάβει αιώνια ζωή – και συνεπώς να μην πεθάνει μέσα σε μερικές μόνο μέρες.

Το χρονικό περιθώριο ολοκλήρωσης της αποστολής δεν είναι μεγάλο και γι’αυτό ο Age θα πρέπει να αντιμετωπίσει όχι μόνο ρομπότ τα οποία έχουν βγει εκτός ελέγχου και πειράματα που “βολτάρουν” στην Γη, αλλά πρέπει να προσέχει τόσο τις περιβαλλοντικές αλλαγές και τεχνολογικά επιτεύγματα που έχουν εξίσου βγει εκτός ελέγχου.

Συνοπτικά, η ιστορία χαρακτηρίζεται από πολλές πληροφορίες σε μικρό χρονικό διάστημα (5 ώρες για την ακρίβεια) και χαρακτήρες που ενώ προσπαθούν να δημιουργήσουν κάποια καλή εντύπωση μας αφήνουν αδιάφορους τόσο σχεδιαστικά όσο και σαν προσωπικότητες.

Με μια πρώτη ματιά φαίνεται για έναν ενδιαφέρον τίτλο, κάτι που αλλάζει όταν ξεκινάμε να παίζουμε. Το Ultra Age είναι ένα Κορεάτικο hack & slash που έχει όλα εκείνα τα “κακά” που θα περίμενε κανείς από ένα τέτοιο παιχνίδι. Η έμφαση δίνεται στο σύστημα μάχης που ομολογουμένως είναι αρκετά διασκεδαστικό και εθιστικό. Αυτό όμως που μπορεί να ενοχλήσει πολλούς από εμάς είναι η ιστορία και οι διάλογοι μεταξύ των χαρακτήρων.

Όπως έχουμε δει και σε άλλα Κορεάτικα RPGs δεν υπάρχει συνοχή στην ιστορία και πόσο μάλλον στους διαλόγους. Γίνεται μια προσπάθεια να συνδυαστεί ένα fantasy anime setting αλλά όλο αυτό χάνεται πίσω από την μονοτονία στους διαλόγους, σε μια ενδεχομένως κακή μετάφραση και στις ανούσιες ατάκες ή συζητήσεις.

Οι πρώτες ώρες του Ultra Age μας “πονέσανε” λίγο αλλά μετά από μερικά λεπτά η ατμόσφαιρα και το γενικότερο “vibe” συνηθίζεται. Επιπλέον, σε αντίθεση με το Port του PS4, η έκδοση του Nintendo Switch υποφέρει από αισθητή υποβάθμιση στα γραφικά προκειμένου να διατηρείται η δράση σε καλά καρέ και ένα γκρίζο φίλτρο που ξεθωριάζει τις χρωματικές παλέτες του κόσμου. Αυτό το ξεθώριασμα ίσως είχε ως στόχο να δώσει την αίσθηση ενός εγκαταλελειμμένου κόσμου αλλά με μικρό αποτέλεσμα.

Παρά τα αρνητικά του, το Ultra Age καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον με το σύστημα μάχης του, την δράση του και τις αντίστοιχες ιδιαιτερότητές του. Έχουμε να κάνουμε με ένα κλασικό σύστημα μάχης που περιέχει όλα εκείνα τα διασκεδαστικά στοιχεία ενός hack ‘n slash όπως το Devil May Cry. Γρήγορες και δυνατές επιθέσεις συνθέτουν διαφορετικά combo ανάλογα με το πόσες φορές πατάμε κάθε κουμπί ενώ η ύπαρξη των dodge και hook μας επιτρέπουν να συνεχίσουμε ακάθεκτοι τις επιθέσεις μας.

Δύο είναι οι βασικοί τύποι εχθρών που θα αντιμετωπίσουμε. Κάθε ένας χρειάζεται και ένα διαφορετικό όπλο για να μπορούμε να προκαλέσουμε μεγάλη ζημιά όπως για παράδειγμα τα katana που είναι πιο αποτελεσματικά ενάντια σε ζώα και βιολογικούς εχθρούς ενώ τα claymores και πιο βαριά σπαθιά να σπάνε στα δύο κάθε είδους ρομπότ.

Πέρα από combos και dodges ο Age έχει στην διάθεσή του και ορισμένες ικανότητες οι οποίες ενισχύονται από τα αντίστοιχα upgrades και τα skill trees των όπλων του. Στο επίκεντρό τους είναι η δύναμη, η αντοχή, η πανοπλία, οι πόντοι υγείας και άλλα, με το κάθε build να δίνει και ένα διαφορετικό αποτέλεσμα.

H αποτελεσματικότητα των builds αποτυπώνεται καλύτερα στην ποικιλία των εχθρών που θα αντιμετωπίσουμε και στα αφεντικά που τα ακολουθούν. Οι περισσότερες μάχες χαρακτηρίζονται από ένα κοινό στοιχείο: όλες λαμβάνουν χώρα σε arena-like περιοχές στο κάθε επίπεδο και έχουν έναν μεγάλο αριθμό πλασμάτων ή μηχανών. Εδώ η δράση είναι ασταμάτητη και πολλές θα είναι οι στιγμές που θα πρέπει να χρησιμοποιήσουμε όλες τις ικανότητές και τα όπλα μας για να επιβιώσουμε.

Και μέχρι εδώ φτάνουν τα “δυνατά κομμάτια” του Ultra Age. Είπαμε παραπάνω πως το voice acting, οι διάλογοι, η ιστορία και τα γραφικά του θα μπορούσαν να είναι πολύ καλύτερα και όχι αναμενόμενα, κάτι που μπορούμε να πούμε και για τα επίπεδα. Ολοκληρώνοντας το campaign αυτό που διαπιστώθηκε είναι πως υπήρχε ένα ‘pattern’ στον τρόπο που έχει γίνει η διαρρύθμιση των επιπέδων – μια διαρρύθμιση που θυμίζει RPG για κινητά.

Όλα τα επίπεδα χαρακτηρίζονται από γραμμική σχεδίαση, με μόλις λίγα από αυτά να μας δίνουν διαφορετικές επιλογές περιπλάνησης ενώ παράλληλα όλα είχαν το κύριο χαρακτηριστικό του προχωράω, σταματάω, πολεμάω, προχωράω. Πολλές ήταν και οι φορές που κάθε περιβάλλον φάνταζε ίδιο ή παρόμοιο με το προηγούμενο με αποτέλεσμα να μην έχουμε αρνητικές ή θετικές εντυπώσεις ή έστω κάτι αξιομνημόνευτο.

Μια ευχάριστη έκπληξη από την άλλη ήταν το UI που ήταν αρκετά απλό και ευχάριστο στο μάτι (με εμφανείς επιρροές και από το NieR) ενώ ο χάρτης παρουσίαζε πληροφορίες όσο πιο απλά γίνεται.

Παρόλα αυτά, το Ultra Age μπορεί να έχει τα αρνητικά του αλλά το σύστημα μάχης του καταφέρνει να μας κρατήσει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Προσπερνώντας τα cutscenes και τους διαλόγους, και τα λίγα τεχνικά θεματάκια που μπορεί να προκύψουν, το παιχνίδι της Next Stage είναι ικανό να κάνει την αναμονή για έναν νέο hack ‘n slash τίτλο λίγο πιο υποφερτή.

You may also like