fbpx
Home ReviewsGame Reviews Tormented Souls | The Review

Tormented Souls | The Review

Γράφει ο/η Στέλιος Αναγνωστόπουλος

Roots bloody roots

Όσοι παρακολουθείτε τα reviews μου θα έχετε ίσως παρατηρήσει ότι είμαι ιδιαίτερα προσεκτικός σε οτιδήποτε επικαλείται τη νοσταλγία για να προκαλέσει τη συγκίνηση. Ο λόγος είναι ότι ο έντονος και επιφανειακός συναισθηματισμός ο οποίος είναι ετεροκαθορισμένος και παροδικός, δεν πηγάζει αρχικά από τον αποδέκτη αλλά εκβιάζει το θυμικό του σκοπεύοντας σε έναν καιροσκοπισμό όσον αφορά τις προθέσεις του δημιουργού/εκδότη. Με την είδηση της κυκλοφορίας του Tormented Souls, αγανακτισμένος πλέον από τις φήμες κυκλοφορίας κάποιου, κάπως, κάποτε Silent Hill, αναθάρρησα αφού φαινόταν πράγματι μια back to the roots προσπάθεια και, μάλιστα, πολλά υποσχόμενη κρίνοντας από τις πληροφορίες και το υλικό που διανεμήθηκε στον Τύπο. Ωστόσο, μετά τη δοκιμή του demo μου δημιουργήθηκαν ανάμεικτα συναισθήματα. Αναρωτήθηκα αν τελικά επικρατήσει η άγονη νοσταλγία που ανέφερα πιο πάνω και επιβεβαιωθούν οι φόβοι μου δημιουργώντας προσδοκίες που ίσως παγιωθούν ως κριτήριο επόμενων δημιουργιών με ό,τι συνεπάγεται αυτό για το μέλλον του είδους. Με πιο απλά λόγια, η κατευθυνόμενη νοσταλγία δημιουργεί εκούσια και με τη δική μας συνδρομή μια κουλτούρα-παρακαταθήκη ώστε η ανακύκληση λόγω έλλειψης πρωτοτυπίας (ή budget) να θεωρείται πλέον ο κανόνας, η σταθερά για κάθε παραγωγή με δραματικά εν τέλει αποτελέσματα για το genre.

Déjà vu. Όσοι παρακολουθείτε τα reviews μου θα έχετε ίσως παρατηρήσει ότι είμαι ιδιαίτερα επιλεκτικός για παιχνίδια με μια «καλή» ιστορία. Μου αρέσει πάρα πολύ το διάβασμα, ο κινηματογράφος και το θέατρο οπότε βρίσκω και στα video games την απόλαυση της αφήγησης. Βέβαια, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ένα αφήγημα δεν είναι απαραίτητο να διατηρεί μια στερεοτυπική συνοχή (γι’ αυτό και πιο πάνω βάζω το καλή σε εισαγωγικά). Μπορεί να αφορά αποκλειστικά π.χ. ένα ταξίδι χωρίς ιδιαίτερο σκοπό γνωρίζοντας τους πρωταγωνιστές μέσα από τις συζητήσεις και τις καθ’ οδόν εμπειρίες τους. Πολλές φορές μπορεί απλά να μην συμβαίνει «τίποτα», ας μη φοβόμαστε τις ιστορίες της καθημερινότητας. Δεν προσπαθώ σε καμία περίπτωση να χρυσώσω το χάπι για την ιστορία του Tormented Souls αλλά να σας προετοιμάσω για μια πολύ όμορφη εμπειρία χωρίς τις αναστολές μιας χιλιαστικής μεταφυσικής αναμονής του καλύτερου horror όλων των εποχών.

There is always a mansion

Η Caroline Walker θα λάβει μια επιστολή ώστε να μεταβεί στο Winterlake Mansion προκειμένου να εξιχνιάσει την εξαφάνιση των δίδυμων αδερφών Anna και Emma. Με την άφιξή της στο μέγαρο, δέχεται επίθεση και πέφτει αναίσθητη. Όταν ανακτά τις αισθήσεις της, βρίσκεται μέσα σε μια μπανιέρα γυμνή και διασωληνωμένη. Με όσες δυνάμεις της έχουν απομείνει αφαιρεί τον ιατρικό εξοπλισμό, απομακρύνεται από την μπανιέρα και αντικρίζει τον εαυτό της σε έναν καθρέφτη αντιλαμβανόμενη ότι κάτι φρικτό έχει συμβεί· το ένα της μάτι έχει υποστεί εξόρυξη… Μετά το αρχικό σοκ, η Caroline θα προσπαθήσει να ανακαλύψει τι ακριβώς έχει συμβεί στην ίδια και αν τα δίδυμα κορίτσια τελικά κινδυνεύουν. Η ιστορία είναι ο ορισμός του τυπικού θέματος ενός survival horror, τίποτα περισσότερο.

A classic zoom

Όλα όσα θα διαβάσετε είναι οικεία ακόμα και στους πιο ανυποψίαστους ή νεοεισερχόμενους στο είδος και δεν απαιτούν ιδιαίτερη ανάλυση. Ξεκινώντας από τον χειρισμό, σε συνδυασμό με τα fixed και dynamic camera angles αποδίδεται πλήρως το concept και οι μηχανισμοί τόσο των Resident Evil όσο και των Silent Hill δημιουργώντας όλη εκείνη την επιφορτισμένη στοιχειωμένη ατμόσφαιρα. Δεν εντόπισα, όσον αφορά την οπτική, κανένα απολύτως πρόβλημα που θα δυσχέραινε την κίνηση και την αλληλεπίδραση της Caroline με το περιβάλλον με τα τελευταία να αποτελούν, επίσης, γνώριμα θέματα και δεν χρήζουν επιπλέον αναφορές. Θα διαπιστώσετε ότι το μέγαρο στο οποίο θα περιηγηθείτε καθ’ όλη την περιπέτεια διαθέτει πολλά δωμάτια, με μυστικά και κρυμμένους παράξενους μηχανισμούς που περιμένουν να τους θέσετε σε λειτουργία. Στο inventory η ηρωίδα αποθηκεύει, χρησιμοποιεί, συνδυάζει αντικείμενα, όπως συμβαίνει και με τα relics ή memos και τους χάρτες που θα εντοπίζετε. Και στο σύστημα μάχης τα πράγματα είναι πολύ απλά· οπλίζεις, σημαδεύεις, πυροβολείς και αν η κατάσταση γίνει ιδιαίτερα απειλητική μπορείτε να αποφύγετε τον εχθρό με μια γρήγορη κίνηση πατώντας το ανάλογο πλήκτρο. Μοναδική ένσταση ως προς τον χειρισμό είναι η έλλειψη quick buttons/shortcuts ώστε να γίνεται πιο εύκολα η εναλλαγή του οπλισμού και των αντικειμένων αναπλήρωσης health.

Οι εχθροί είναι επαναλαμβανόμενοι χωρίς ιδιαίτερη ευφυΐα οπότε δεν θα αντιμετωπίσετε σοβαρά προβλήματα. Βέβαια, ο δημιουργός «κάλυψε» με επιτυχία την έλλειψη σοβαρής AI των τεράτων με τον ακόλουθο κατάλληλο μηχανισμό. Η Caroline, λοιπόν, μέχρι τα μέσα περίπου του παιχνιδιού δε μπορεί να κρατήσει ταυτόχρονα τον αναπτήρα, με τον οποίο φωτίζει το περιβάλλον, και τον οπλισμό. Αν βρεθεί στο σκοτάδι αρχίζει να ταράζεται με αποτέλεσμα να μειώνεται το health αλλά και να δέχεται επίθεση από τον εχθρό. Ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπίσετε κάποιο τέρας που καιροφυλακτεί στο σκοτάδι είναι να ανακαλύψετε κάποιο κοντινό κηροπήγιο ώστε να το ανάψετε με τον αναπτήρα, να οδηγήσετε εκεί το τέρας (αν και συνήθως θα σας ακολουθήσει) και να το εξολοθρεύσετε με τυπικές διαδικασίες. Ο οπλισμός, επίσης είναι περιορισμένος όπως και το ammo οπότε συγκρατηθείτε όσο μπορείτε. Θα επισκέπτεστε συχνά και έναν «Otherwold» στα πρότυπα του Silent Hill βάσει του οποίου θα ξεκλειδώνετε δωμάτια στον πραγματικό κόσμο και άλλα πολλά. Κλείνοντας θα ήθελα να αντιληφθείτε -και βάσει όσων περιέγραψα- ότι ο σκοπός του survival horror επιτυγχάνεται πλήρως και αυτός δεν είναι άλλος από το πόσο ευάλωτος θα νιώθετε σε κάθε σας βήμα. Είναι αρκετά θέματα που δεν έχω αναφέρει συνειδητά καθώς θα σας έφερνα προ τετελεσμένων πράγμα που θα αλλοίωνε την εμπειρία σας με το παιχνίδι.

Τα puzzles είναι πολύ έξυπνα και θα σας αφήσουν πολλές φορές να αναρωτιέστε τι κάνετε λάθος. Θα χρειαστεί να σκεφτείτε αναλυτικά και θα νιώσετε μεγάλη ανακούφιση (;) όταν αντιληφθείτε ότι η λύση βρισκόταν μπροστά στα μάτια σας. Να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί και να μελετάτε σχολαστικά τα memos που θα εντοπίζετε. Ομολογώ ότι δεν περίμενα τόσο ιδιαίτερα puzzles, υποτίμησα τους δημιουργούς και δεν ήμουν προετοιμασμένος με αποτέλεσμα πολλές άσκοπες διαδρομές για να δοκιμάσω λύσεις -combo επιφοίτησης γαρ- αλλά μετά από τρεις φορτίσεις του χειριστηρίου για τις ανάγκες του review κατάλαβα ότι έπρεπε να δω πιο σοβαρά και σφαιρικά το θέμα. Τα puzzles, λοιπόν, αποτελούν ένα από τα δυνατά σημεία του παιχνιδιού και συγχαίρω τους δημιουργούς.

Τέλος, παρ’ όλο που διατίθεται χάρτης μέσω του inventory σας δεν εμφανίζει σε ποιο σημείο βρίσκεστε παρά μόνο όταν εντοπίσετε κάποιον πίνακα ανακοινώσεων στα δωμάτια όπου βρίσκεται αναρτημένος και θα βρείτε την ένδειξη «You are here» ώστε να προσανατολιστείτε. Προσωπικά δεν χρησιμοποίησα πολύ τον χάρτη πλην ελάχιστων εξαιρέσεων και απλά απομνημόνευσα τις διαδρομές.

Art horror

Ο ήχος είναι εξαιρετικός όσον αφορά την ambient και τη μουσική υποβάθρου αλλά, φευ, -και εδώ υπεισέρχομαι στο πιο μειονεκτικό κατ’ εμέ σημείο του παιχνιδιού- τα voice overs επισκιάζουν όλη την εμπειρία. Δυστυχώς, στο σημείο αυτό δεν ανταποκρίνεται όχι μόνο στις όποιες απαιτήσεις του horror είδους αλλά πρόκειται για ένα προβληματικό σημείο της παραγωγής. Λείπει η ενσυναίσθηση, δεν υπάρχει καμία ένταση, οι ηθοποιοί ακούγονται σαν να απαγγέλλουν κάτι το οποίο αντικρίζουν για πρώτη φορά χωρίς να αντιλαμβάνονται τι διακυβεύεται σε κάθε διάλογο. Όταν δοκίμασα το demo μερικές εβδομάδες πριν την κυκλοφορία είχα απογοητευτεί και ανυπομονούσα για την τελική έκδοση (όχι ότι θα προλάβαινε να αλλάξει κάτι σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα αλλά τέλος πάντων). Ωστόσο, η κατάσταση παρέμεινε απογοητευτική και αποτελεί πλέον έναν σημαντικό παράγοντα που μειώνει αισθητικά τον τίτλο. Το ευτύχημα -και η ειρωνεία μαζί- είναι ότι δεν υπάρχουν πολλά voice over… Τα κείμενα των διαλόγων συχνά δεν αποτυπώνουν με ακρίβεια (ή και καθόλου) τα ηχητικά μηνύματα πράγμα που φανερώνει μια επιπολαιότητα. Το πιο κραυγαλέο σημείο βρίσκεται σε ένα διάλογο όπου θα πληροφορηθείτε για το που θα εντοπίσετε έναν χαρακτήρα και ενώ στο κείμενο εμφανίζεται η φράση «It’s on the second floor in the east wing» το ηχητικό αναφέρει «west wing». Προφανώς και δεν μπερδεύτηκα αφού ο χάρτης, ευτυχώς, αναφέρει το συγκεκριμένο μέρος ξεκάθαρα.

Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι εξαιρετικά! Απίστευτη δουλειά έχει γίνει στις φωτοσκιάσεις και τη χρήση γενικότερα του φωτός, το μέγαρο είναι πανέμορφο, δαιδαλώδες, με όλα εκείνα τα δωμάτια που συναντούμε σε κλειστοφοβικά survival horror. Βιβλιοθήκες με επιστημονικά συγγράμματα και αποκρυφιστικά έργα, δωμάτια ανάπαυλας, κρεβατοκάμαρες, υπόγειες εγκαταστάσεις, κρυμμένοι χώροι, αγάλματα και κλασικοί πίνακες, όργανα βασανιστηρίων και χώροι επικίνδυνων πειραμάτων αποδίδουν με τον καλύτερο τρόπο την στοιχειωμένη ατμόσφαιρα. Τα κείμενα που ανακαλύπτετε τα οποία, φυσικά, αφορούν την αφήγηση, αποτελούνται από σελίδες ημερολογίων με τα οποία θα πληροφορηθείτε την τραγική ιστορία της οικογένειας και των οικείων της αλλά παράλληλα θα σας δώσει όλες εκείνες τις απαραίτητες πληροφορίες για την επίλυση γρίφων.

Όπως ανέφερα, η ιστορία δεν χαρακτηρίζεται από πρωτοτυπία παρά ακολουθεί την πεπατημένη των κλασικών παιχνιδιών του είδους και ξεδιπλώνεται μπροστά σας ίσως όχι και με τον πιο άρτιο τεχνικά τρόπο αφού τα animation είναι κάπως παραμελημένα· εκτός από τη βραχύτητα της διάρκειας είναι και σχετικά ανούσια με αποκορύφωμα την έλλειψη lip sync. Επίσης, γίνεται εύκολα αντιληπτή και με καθόλου κολακευτικό τρόπο η ψυχολογική αναντιστοιχία της Carol η οποία επιδεικνύει έναν ζήλο για την ιστορία της οικογένειας που δε δικαιολογείται σε καμία περίπτωση. Ο ιερέας, ένας χαρακτήρας που θα βρίσκεται συνεχώς ένα βήμα μπροστά σας, δεν της κινεί καθόλου την περιέργεια και μας προκαλεί να αμφισβητήσουμε ευθέως την οξύνοιά της. Δεν αναφέρω καθόλου αν θα τρομάξετε καθώς αυτό ειδικά το στοιχείο είναι από τα πιο αμφιλεγόμενα και βασίζονται εν πολλοίς σε υποκειμενικά κριτήρια και όχι σε βαθμούς και επίπεδα. Όπως και να ‘χει, θεωρώ ότι θα ικανοποιήσει τους περισσότερους.

Now or never

Στο κλείσιμο αυτής της παρουσίασης αμφιταλαντευόμουν ανάμεσα στο «κρίμα, χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία» και στο «ας δείξω περίσσεια κατανόησης» αλλά, τελικά, κανένα από τα δύο δεν αποτυπώνουν αντικειμενικά την πραγματικότητα. Το «Tormented Souls» είναι ένα εξαιρετικό εγχείρημα, μια εντυπωσιακή επάνοδος στο old school survival horror με κάποιες αμήχανες είναι η αλήθεια στιγμές που ναι μεν συγχωρούνται αλλά πρέπει να τις λάβουμε σοβαρά υπόψιν μας. Υπάρχει τεράστια κρίση στο genre και αυτό επιβεβαιώνεται από την πληθώρα. Τελεία. Δεν ξέρω πως να ολοκληρώσω την παραπάνω πρόταση αφού μετά το «πληθώρα» θα μπορούσε να ακολουθήσει το «εμπορευμάτων», «πειραματισμών», «αρπαχτών». Πολλές φορές, μάλιστα, ισχύουν και τα τρία ταυτόχρονα. Εδώ ο δημιουργός διαθέτει όλες εκείνες τις προϋποθέσεις ώστε να προσφέρει στο είδος,να απασφαλίσει κυριολεκτικά, και είμαι βέβαιος ότι με την πρώτη ευκαιρία θα το αποδείξει εκ νέου. Το μόνο σίγουρο, πάντως, είναι ότι με το Tormented Souls μου άνοιξε για τα καλά η όρεξη για κλασικά survival horror! Ελπίζω και σε εσάς!

Ευχαριστούμε θερμά την PQube για τη διάθεση του παιχνιδιού.

You may also like