fbpx
Home JG Specials To save or not to save

To save or not to save

Γράφει ο/η Νίκος Μακρής

Μιας και είναι της μόδας οι αναδρομές, flashbacks σε πολλά μέσα ψυχαγωγίας όπως ταινίες και μουσική (long live the 90’s), είναι σωστό να ξεκινήσουμε στον τομέα που αποτελεί τη βάση των justgamers, τα παιχνίδια… Κι όταν λέμε παιχνίδια, εννοούμε ότι παίζεται σε μια οθόνη,με πλήκτρα, είτε είναι κονσόλας, υπολογιστή ή… to join insert coin. Το θέμα είναι ο βαθμός δυσκολίας τότε και τώρα.

Grand Turismo, GTA, Diablo, God of War, Call of Duty, Elder Scrolls, Assassin’s Creed, είναι μερικά brands που έχουν συζητηθεί, αναλυθεί και κυρίως έχουν ψυχαγωγήσει πολλούς φίλους. Ομοίως όμως, κάποιος που πρόλαβε τα εικοσάρικα με τον Περικλή, θυμάται νοσταλγικά τα χρόνια που το gaming σήμαινε άγχος, bullying για να τελειώνει το παιχνίδι ή για λάθος κίνηση στον «αρχηγό» (κάτι που τώρα ακούγεται μόνο σε online). Shinobi, Wardner (googlaρε το,το ξέρεις, απλά δε θυμάσαι το όνομα), Golden Axe, Wonderboy, Battle Axe κλπ αν είχαν στόμα να μιλήσουν, θα βλέπαμε μαύρα δόντια από το πολύ κέρμα που έχουν φάει.   

Τα retro games είχαν ως επί το πλείστον σύντομο χρονικό διάστημα για να το τερματίσει κανείς, δύο το πολύ τρία πλήκτρα εντολών και πίστες που τελείωναν μέχρι να πεις Shoryuken ή σοοοοοοοοοοοογιουκεν όπως λέγαμε όταν παίζαμε street fighter. Όταν έπαιζε κάποιος ειδήμονας, συγκέντρωνε συνήθως άλλα πιτσιρίκια γύρω, είχε κερκίδα αλλά και εξυπνάκηδες που επέμεναν ότι κάαατι κάνουν καλύτερα απ’αυτόν…

Η εξέλιξη ήρθε βέβαια σταδιακά, αλλά το μεγάλο μπαμ εξέλιξης έγινε με παιχνίδια που είχαν μουσική και ήχους ambient / background που σε έκαναν να ζεις πιο έντονα το παιχνίδι, γραφικά τρισδιάστατα, με ευκρίνεια εικόνας κατά πολύ υψηλότερη και βέβαια σενάριο πολύπλοκο, χειρισμό με περισσότερα πλήκτρα και gameplay που πλέον απαιτεί αρκετές ώρες για «τερματισμό».

Καθώς εξελισσόταν το παιχνίδι, απαιτούσε από τον παίκτη να εξελιχθεί κι ο ίδιος, αφού δεν αρκούσε πλέον ένα fire & jump, αλλά συνδυασμός πλήκτρων-εντολών, αλλαγή στρατηγικής, αντανακλαστικά κ.ά.

Ο «παλιός» που σου έλεγε τι να κάνεις στον «αρχηγό» αντικαταστήθηκε από σελίδες με walkthrough, βιντεάκια για κάθε πίστα με οδηγίες σε ομιλία ή και υπότιτλους.

Cheats…  το προσπερνάμε..

Η βασική διαφορά στο βαθμό δυσκολίας κατά την άποψή μου είναι… το save. Και ναι, οκ, τώρα μπορεί να σου ξεπηδούν χίλια alien απ’το πουθενά, μόνο και μόνο επειδή έβηξε ο γείτονας και «τσίμπησε» τον ήχο το μικρόφωνό σου,ενώ τότε σκότωνες μπλιμπλίκια στο φτερό και σε παίδευε ένας κακός όλο κι όλο, για να φάει και κανένα έξτρα κέρμα το μηχάνημα, αλλά κάνεις 2-3 save καλού κακού ε; παραδέξου το. Αν θες να πιεις νερό ή χτυπήσει το τηλέφωνο, πατάς μια παύση κι όλα καλά..

Στα retro δεν είχε ούτε save, ούτε άπειρες ζωές, ούτε παύση.

Μόλις έβαζες το κέρμα, ήταν υπόθεση ζωής και θανάτου. Ή το τερμάτιζες ή έχανες. Δεν..συνέχιζες την επόμενη μέρα.

Η πραγματική εξέλιξη του άγχους νίκης στο gaming, είναι πλέον σε online shoοt ‘em up. Αντίπαλοι με τρομερά αντανακλαστικά, όπως κι εσύ. Στρατηγικές που αλλάζουν σε κλάσματα δευτερολέπτου, ανάλογα με την κίνηση ή στατικότητα του αντιπάλου. Μπινελίκια από συμπαίκτες ή «μπράβο ρε sniper», το τσιγάρο καίγεται στο τασάκι, αλλά εσύ δεν προλαβαίνεις ούτε να σβήσεις τη γόπα.. Και η αδρεναλίνη ρέει όπως όταν κατάφερνες να περάσεις την πίστα χωρίς magic ή «ευχή» στο shinobi ή πέρασες την πίστα τελευταία στιγμή στο tetris μη βλέποντας καν το σχήμα από τα επόμενα «τούβλα».

Εσύ, σε ποιο παιχνίδι αγχώθηκες τελευταία φορά;

1 σχόλιο
10

Ίσως σε ενδιαφέρει:

1 σχόλιο

Nickar82 8 Απριλίου 2019 - 19:35

Τα πρώτα video games και κατ’ εξέλιξη τα arcade, δημιουργήθηκαν με τον γνώμονα της ανταγωνιστικότητας, ήταν περισσότερο ένα σπορ παρά μια διαδραστική ιστορία. Η πιο cult φράση μετά το game over στο gaming είναι το High Score. Τότε παίζαμε για πόντους, για να βγάλουμε τον επόμενο μαχητή, για να πάμε στην επόμενη πίστα και εν τέλει για να το τερματίσουμε. Κάθε φορά που καθόμασταν μπροστά στο ηλεκτρονικό κάναμε σχεδόν την ίδια ιεροτελεστία όταν παίζαμε τίτλους όπως Shinobi, Sunset Riders, Golden Axe, Double Dragon και King of Dragons, για να μην πάω πιο παλιά. Τα achievements που παίρναμε τότε ήταν ζητωκραυγές από τους γύρω μας όταν βγάζαμε τον τελικό κακό, τα trophies ήταν ένα εικοσάρικο από τον διπλανό που ήθελε να δει τι γίνεται παρακάτω αλλά δεν μπορούσε να το κάνει μόνος του.

Τα saves συστήθηκαν στους μη Computer gamers με την ενσωμάτωση save chip στο Legend of Zelda του NES, αν και πιο πριν το Metroid έφερε και τα passwords. Αλλά σε αυτά τα παιχνίδια έλειπε η αγωνία του νέου playthrough, το αν θα καταφέρεις να το τερματίσεις ή το πόσο καλός θα είσαι. Σαν το ποδόσφαιρο, είναι πάντα το ίδιο παιχνίδι, θα παίξεις όμως ξανά και ξανά για την εμπειρία και την νίκη. Οι αναμνήσεις είναι άπειρες, ακόμα σκέφτομαι να βάλω μια καμπίνα στο σπίτι μου και να την έχω όλη μέρα ανοιχτή να παίζει την μουσική του Bubble Bobble.
Ωραίο άρθρο, ευχαριστούμε για το ταξιδάκι.

Υ.Γ. Το ήξερα το Wardner 😛

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies Συμφωνώ Μάθετε περισσότερα εδώ

Privacy & Cookies Policy