fbpx
Home ReviewsGame Reviews Strangeland | The Review

Strangeland | The Review

Γράφει ο/η Στέλιος Αναγνωστόπουλος

A pop culture phenomemon?

Το 2016 το Πανεπιστήμιο Chapman της Καλιφόρνια δημοσίευσε την ετήσια επισκόπηση για τις «φοβίες των Αμερικανών» αποτυπώνοντας ομολογουμένως πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για τους 1.511 ενήλικες συμμετέχοντες. Σύμφωνα με αυτή, λοιπόν, το 61% φοβάται την κυβερνητική διαφθορά, το 42% τρέμει τους… κλόουν και την τρίτη θέση καταλαμβάνει ο φόβος της τρομοκρατίας! Το ποσοστό αυτό αυτό είναι πραγματικά αξιοπερίεργο και σε αυτό έχει συμβάλει, σύμφωνα με τους ακαδημαϊκούς αλλά και τους ερευνητές, η μεγάλη απήχηση του pop culture horror η οποία μέσα σε μία ή δύο το πολύ γενιές διαμόρφωσε αντιλήψεις και έξεις. Πώς, λοιπόν, συνέβαλε τόσο δραματικά σε αυτό;

Οι κλόουν, τα περιφερόμενα καρναβάλια, το τσίρκο αποτελούσαν ανέκαθεν σημαντικό μέρος της αμερικάνικης κοινότητας και στη συνέχεια της ποπ κουλτούρας κυρίως -και εδώ θα εστιάσουμε στη σύντομη αυτή ανάλυση- μέσα από την λογοτεχνία του φανταστικού, του τρόμου και των αντίστοιχων κινηματογραφικών και τηλεοπτικών δημιουργιών. Στην ψυχιατρική ο έντονος φόβος για τους κλόουν αποκαλείται coulrophobia και η αντίστοιχη για τα μπαλόνια, βασικό «αξεσουάρ» των πρώτων, αποκαλείται globophobia. Όλα τα παραπάνω, όταν επιτελούν έναν ρόλο έξω από το κοινωνικά προσδιορισμένο, σύμφωνα δηλαδή με τις κοινωνικές προεγκαθριδυμένες κατηγορίες, αποτελούν μια «ανωμαλία» μια απόκλιση, ή αν θέλετε – παύει να αποτελεί έναν χώρο διασκέδασης και ραστώνης όταν εντάσσεται στο concept της ποπ κουλτούρας του τρόμου- επιτελεί έναν διαφορετικό ρόλο, προκαλώντας έτσι αμφιβολία που καταλήγει σε ανησυχία. Μερικά ενδεικτικά παραδείγματα αποτελούν «It» του Stephen King (Pennywise), ο «Joker» (DC), το «Something this way comes» του Ray Bradbury αλλά και έργα όπως το «Funhouse» (1981) του «πολύ» Tobe Hooper και τηλεοπτικές σειρές όπως το «Carnivale» και ο τέταρτος κύκλος του «American Horror Story» με τον τίτλο «Freak Show». Το πεπατημένο concept, λοιπόν, είναι γνωστό σε όλους· συνήθως μια παρέα εφήβων σε μια σαββατιάτικη νυχτερινή έξοδο αποφασίζουν να επισκεφτούν κάποιο καρναβάλι ή τσίρκο, προηγείται ή ακολουθεί κάποια παραβατικότητα όπως χρήση οινοπνεύματος ή/και ναρκωτικών ουσιών, σεξουαλικά υπονοούμενα και διάφορα άλλα τα οποία, όμως, έρχονται σε πλήρη αντίθεση με την αμερικάνικη πουριτανική κοινωνία με αποτέλεσμα οι performers του καρναβαλιού να αναλαμβάνουν τον ρόλο της.. ηθικής κάθαρσης καταλήγοντας πάντα σε λουτρό αίματος. Η βιβλιογραφία είναι ανεξάντλητη για όλα τα φάσματα της ποπ κουλτούρας και προσωπικά με ιντριγκάρει πολύ αλλά δεν θα καταχραστώ περισσότερο τον χώρο της παρουσίασης. Το Stangeland λαμβάνει μέρος σε ένα τέτοιο καρναβάλι. Τι συμβαίνει όμως στην περίπτωση του ενήλικου ήρωα; Γιατί βρέθηκε σε ένα τέτοιο μέρος; Αποτελεί χώρο «κάθαρσης» ή απλά αιώνιας «νέμεσης»;

My only friend the end.

Όπως αντιλαμβάνεστε -και όπως είναι σχετικά εύλογο καθώς τα PnC adventures σπάνια παρεκκλίνουν στο gameplay- το σύστημα αποτελείται από τους κλασικούς μηχανισμούς που απαντώνται στο τρίπτυχο examine, combine, use. Στο Strangeland είναι πολύ εύκολο να εντοπίσετε τα αντικείμενα ενδιαφέροντος δίχως αστοχίες και άσκοπο pixel hunting. Τα αντικείμενα αυτά μπορείτε να τα εξετάσετε μέσα στο inventory όπου έχετε και τη δυνατότητα να τα συνδυάσετε δημιουργώντας καινούργια ανάλογα με την αναγκαία χρηστικότητα της περίστασης. Το inventory είναι λιτό και διαθέτει έναν πρακτικό μηχανισμό με το wheel του mouse σας με το οποίο εμφανίζονται τα αντικείμενα καθιστώντας έτσι πολύ εύκολη την όποια χρήση τους. Τα αντικείμενα μπορεί να περιλαμβάνουν από τα πιο καθημερινά μέχρι το αλφαβητάρι του σουρεαλισμού-γνωστά μονοπάτια σε παιχνίδια του είδους αλλά και του αντίστοιχου αφηγήματος.

Ο ανώνυμος χαρακτήρας μας ξυπνά (ή μήπως βρίσκεται σε μια κατάσταση προοδευτικής αφύπνισης;) σε ένα καρναβάλι όπου το πρώτο πράγμα που τον υποδέχεται είναι ένα όραμα με την αυτοχειρία μιας γυναίκας. Μετά το πρώτο σοκ, και έχοντας μόνιμα στο κεφάλι του ως εκκρεμότητα την αιτία για την οποία βρέθηκε σε αυτό το μέρος, ξεκινά η περιπέτειά του. Θα συναντήσει ενδιαφέροντες χαρακτήρες βυθισμένους στο δικό τους λήθαργο απευθυνόμενοι στον ήρωά μας τις περισσότερες φορές με ακατάληπτους φαινομενικά μονολόγους. Στο ίδιο μήκος κύματος βρίσκεται και η μυστηριώδης φωνή που θα σας κατευθύνει μέσα από ένα τηλέφωνο το οποίο θα κουδουνίζει κάθε φορά που κάνετε βήματα προόδου στην ιστορία. Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού θα συνεχίσετε να βλέπετε διάφορα οράματα τα οποία θα χτίζουν σιγά σιγά την υπόθεση η οποία, βέβαια, δεν θα γίνει απολύτως κατανοητή στην αρχή. Ίσως και ποτέ…

Hello darkness, my only friend.

Ο κόσμος του Strangeland «περιορίζεται» σε ανάλυση των 640×360 pixel δίχως αυτό να στερεί από την τεχνική που επέλεξαν οι δημιουργοί για το εφιαλτικό προσκήνιο -εμφανώς επηρεασμένο από τον H.R. Giger αλλά ίσως και από τον Terry Gilliam– και με την άψογη αφήγηση ένα ακόμα πιο στοιχειωμένο παρασκήνιο σε ένα οικοσύστημα αποτελούμενο από στοιχεία και αναφορές της pop culture τα οποία με τη σειρά τους έχουν παραποιήσει διάφορα αρχέτυπα ώστε να προκαλέσουν το άβολο συναίσθημα που κορυφώνεται με τον ψυχολογικό τρόμο. Η απόγνωση που εκπέμπει το παιχνίδι είναι αντίστοιχη με εκείνη στο θρυλικό «I have no mouth and I must scream» (Cyberdreams, 1995) και αυτό είναι κάτι που οφείλετε -ο καθένας το αξιολογεί αρνητικά ή θετικά- να αναλογιστείτε. Ατμοσφαιρικά η λογική διασύρεται πλήρως και επικρατεί η ανεδαφικότητα ο παραλογισμός και ένας μόνιμος πεσιμισμός, ένας ντεφαιτισμός που πραγματικά θα ορκιζόσουν ότι η ουσία του παιχνιδιού είναι η τελική παραίτηση του πρωταγωνιστή από όλα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ο ανώνυμος χαρακτήρας θα συναντήσει γκροτέσκες φιγούρες στις οποίες θα απευθυνθεί με μια αποδομητική διάθεση ούτως ώστε να αντλήσει πληροφορίες. Αυτή η αποδόμηση θα έχει άμεσο αποτέλεσμα και στο περιβάλλον αφού μέσα από τους διαλόγους αλλά και τις μικρο-τελετές/θελήματα θα προσπαθήσει να ξορκίσει τον σουρεαλιστικό αυτόν κόσμο ώστε να βρει μια έξοδο, την οποιαδήποτε εν τέλει έξοδο. Οι διάλογοι αποτελούνται άλλοτε από θεματικές με τις οποίες θα εκμαιεύσει στοιχεία σχετικά με το απόκοσμο αυτό μέρος είτε θα εντοπίσει κάποια πρόσθετα χαρακτηριστικά για την επίλυση γρίφων με τους τελευταίους να κατατάσσονται σε πολύ χαμηλό επίπεδο δυσκολίας την ίδια ώρα, μάλιστα, που έχει εγκατασταθεί και ένα hint σύστημα μέσω μιας τηλεφωνικής συσκευής απλά καλώντας το 0! Φωτεινή εξαίρεση αποτελούν οι διαφορετικοί τρόποι επίλυσης ορισμένων γρίφων, όπως επίσης και η χρήση του… θανάτου σας ώστε να επαναπροσεγγίσετε μέσω trial and error μια κατάσταση. Οι γρίφοι χαρακτηρίζονται μεν από ευκολία αλλά είναι ευφάνταστοι οπότε θεωρώ ότι αυτό θα σας αποζημιώσει.

Επιστρέφοντας στους διαλόγους και κατ’ επέκταση στο κείμενο του παιχνιδιού, υπάρχουν πολλές αναφορές στον Εκκλησιαστή (το πιο «σκοτεινό» και δύσκολο στην ερμηνεία βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης καθώς κυριαρχεί η ματαιότητα και ο πεσιμισμός) και στον Λακάν, βιβλικές αναφορές σε τοπωνυμία και θρησκευτικούς χαρακτήρες, σε καλλιτέχνες όπως ο Francisco Goya (Ο ύπνος της λογικής γεννάει τέρατα), αρχαιοελληνικά προσωπεία, Βαλκυρίες, παρειδώλια. Όλα τα παραπάνω ακόμα και για κάποιον μη γνώστη ή μυημένο προκαλούν οπωσδήποτε πολλά ερωτηματικά αλλά και μια ακροβασία ανάμεσα σε ένα νοσηρό περιβάλλον που δεν υπόσχεται σε καμία περίπτωση ένα «happy end» ή ακόμα καλύτερα προασπίζεται ύποπτα αυτήν την ματαιοδοξία προκαλώντας εύλογα ανησυχία για τον χαρακτήρα μας.

Όσον αφορά τις φωνές, η επαγγελματική προσήλωση φαντάζει απλά ως ένα ακόμα σχόλιο στο κείμενο που διαβάζετε αλλά πραγματικά πρέπει να ακούσετε ένα δείγμα για να αντιληφθείτε ότι για το μέγεθος και την έκταση του παιχνιδιού είναι από τις ελάχιστες εκείνες φορές που συναντούμε τόσο ποιοτική δουλεία. Η χροιά, η ένταση των εκφράσεων σε συνδυασμό με τις εφιαλτικά κενές από ρεαλισμό ρίμες και περιγραφές εκτρέπονται ευχάριστα από την ασυδοσία του γραφικού σουρεαλισμού σε τέτοιο βαθμό που η απογοήτευση και το τέλμα που αναβλύζουν αισθητικά σε παρακινούν ώστε να φτάσεις μέχρι τις εσχατιές του, τον πυρήνα τους! Ανάμεσα στους ηθοποιούς θα συναντήσουμε στον πρωταγωνιστικό ρόλο έναν παλιό γνώριμο για όσους ασχολούνται με τα παιχνίδια της Wadjet Eye Games, τον Abe Goldfarb (Lamplight City, Unavowed, Shardlight και άλλα όπως και στη σειρά Blackwell αλλά και στο The Shivah). Η ambient μουσική κυμαίνεται σε αξιοπρεπές επίπεδο, όχι κάτι ιδιαίτερο, και σας συνοδεύει σε αυτόν τον εφιάλτη όπως η ορχήστρα στο ταξίδι του Τιτανικού… Η αλήθεια είναι ότι το αίσθημα της απόγνωσης δεν μετριάζει καθόλου, δεν υπάρχουν χιουμοριστικές αναφορές ή έστω ένα διάλειμμα από από αυτές τις μιαρές συνθήκες πράγμα που προσωπικά με ενθουσίασε.

Ως μοναδικό αρνητικό στοιχείο, θα μπορούσα να αναφέρω την μικρή διάρκειά του η οποία είναι τέσσερις με πέντε ώρες αλλά δεν θα το κάνω και ο λόγος είναι μεν απλός αλλά προσωπικός. Βλέπετε, το παιχνίδι δεν αφήνει την αίσθηση του ανολοκλήρωτου ή της αφηγηματικής εκκρεμότητας ούτε καλλιεργεί ανεκπλήρωτες προσδοκίες όπως συναντούμε σε πολλά παιχνίδια. Αφηγείται μια ιστορία και ο καλύτερος δυνατός τρόπος είναι αυτός που έχει επιλέξει ήδη ο δημιουργός. Θα μπορούσαμε να το συγκρίνουμε με ταινία μικρού μήκους και αυτό μου αρκεί, με πείθει. Τέλος, περιλαμβάνει τρία φινάλε τα οποία μπορείτε εύκολα να ξεκλειδώσετε από ένα σημείο και μετά προς το τέλος του παιχνιδιού.

Ματαιότης ματαιοτήτων.

Το Strangeland είναι ένα εξαιρετικό horror adventure το οποίο ξαφνιάζει και προκαλεί παραμένοντας πιστό στην ποιότητα των προηγούμενων τίτλων της εταιρείας. Σίγουρα δεν απευθύνεται σε όλους αυτός ο σουρεαλισμός αλλά αν είστε θιασώτες του συγκεκριμένου θέματος θα ενθουσιαστείτε! Αντλεί τη θεματολογία του από κλασικά μοτίβα της pop culture και πιο συγκεκριμένα του horror, επικρατεί μια μόνιμα αρνητική διάθεση με αποκορύφωμα το τέλος του ταξιδιού να αφήνει ερωτηματικά και ανοιχτότητα προς κάθε ερμηνεία. Μην το χάσετε με τίποτα!

Ευχαριστούμε θερμά την Widjet Eye Games για τη διάθεση του παιχνιδιού.

You may also like