fbpx
Home JG Originals Retro Corner | STREETS OF RAGE 4

Retro Corner | STREETS OF RAGE 4

Γράφει ο/η Αρίσταρχος Παπαδόπουλος

Και αυτήν την εβδομάδα υπήρχαν αρκετοί πειρασμοί που θα μπορούσαν να με κάνουν να αναβάλλω την παρουσίαση του Streets Of Rage 4 (https://www.streets4rage.com/). Αυτήν τη φορά, όμως, αντιστάθηκα. Ίσως η πιο αγαπημένη μου 16-bit κονσόλα είναι το Megadrive της Sega. H εκτίμησή μου για τον μπλε σκαντζόχοιρο  και το περιβόητο ‘Blast Processing’ διατηρείται μέχρι τώρα. Ακόμα θυμάμαι την πρώτη φορά που είδα το Sonic The Hedgehog στην 14” τηλεόραση στην βιτρίνα του ιστορικού καταστήματος παιχνιδιών “ΝΙΚΟΣ” στη Θεσσαλονίκη. Η Sega πάντα έδινε την εντύπωση ότι τα προϊόντα της είναι πιο ώριμα και απευθύνονται σε ένα πιο ενηλικιωμένο κοινό, από τα αντίστοιχα της Nintendo, που διατηρούσαν πάντα μια παιδικότητα μέσα τους, ακόμα και στην εξωτερική τους εμφάνιση. Αυτό το λέω βέβαια χωρίς να υποβιβάζω την δημοφιλή εταιρεία.

Ήδη από το 1987 το πιο δημοφιλές παιχνίδι στις αίθουσες ηλεκτρονικών και στην κατηγορία ‘Beat ’em up’, ήταν το Double Dragon της ιαπωνικής Technos. Ένας θεός ξέρει πόσα χρήματα έχω ξοδέψει πάνω του! Μπορώ ακόμα να το τελειώσω με ένα credit. Το παιχνίδι μεταφέρθηκε σε όλους τους γνωστούς οικιακούς υπολογιστές, IBM συμβατούς και κονσόλες, άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε με αποτυχία. Η εμπορική επιτυχία του Double Dragon, πυροδότησε μια έκρηξη παραγωγής ανάλογων παιχνιδιών από πολλές εταιρείες που ήθελαν να πάρουν ένα μερίδιο από την δόξα, σαφέστατα και από τα κέρδη του. Αναφέρω ενδεικτικά τα Street Fighter, P.O.W. Prisoners Of War, Vigilante, Dragon Ninja, Golden Axe και Final Fight. Όλα μοιράζονται παρόμοιες τεχνικές και διαφοροποιούνται ως προς στην ιστορία (αν και πολλά έχουν ουσιαστικά την ίδια αν το καλοσκεφτούμε) και τη γενική παρουσίαση.

Με την έλευση της 16-bit οικιακής κονσόλας Mega Drive (1988 στην Ιαπωνία), η Sega, σωστά σκεπτόμενη, θεώρησε ότι θα έπρεπε να εφοδιάσει σύντομα την νεοσύστατη κονσόλα της με έναν ανάλογο τίτλο. Έτσι, και με την εγκαθίδρυση της κονσόλας σε όλες τις γεωγραφικές ζώνες, το 1991 κυκλοφόρησε το πρώτο Streets Of Rage. Στο αντίπαλο στρατόπεδο τώρα, η Nintendo εξασφάλισε την κυκλοφορία του Final Fight (το 1990 στην Ιαπωνία, 1991 στη Βόρεια Αμερική και 1992 στην Ευρώπη) της Capcom στο SNES. Η Sega αναγκαστικά έπρεπε να φτιάξει τον δικό της τίτλο, αφού η Nintendo με τη γνωστή μονοπωλιακή τακτική που εφάρμοζε, υποχρέωνε τις εταιρείες να μην μπορούν να εκδώσουν τα παιχνίδια τους σε άλλες ανάλογες πλατφόρμες.

Το σκηνικό είναι γνώριμο. Πρόκειται για ένα ψευδό-τρισδιάστατο beat ’em up (ουσιαστικά 2D) με οριζόντια κίνηση οθόνης από τα αριστερά προς τα δεξιά. Παίρνοντας τον ρόλο ενός από τους τρεις χαρακτήρες πρώην αστυνομικούς (Adam Hunter, Blaze Fielding, Axel Stone), πρέπει να απαλλάξετε μια φανταστική αμερικανική πόλη από την δράση μιας εγκληματικής οργάνωσης με αρχηγό τον Mr. X. Φυσικά υποστηρίζεται και ταυτόχρονο παιχνίδι δύο παικτών, κάνοντας τα πράγματα λίγο πιο εύκολα και σίγουρα πιο διασκεδαστικά. Κάθε επίπεδο αντιστοιχεί σε μια διαφορετική τοποθεσία της πόλης. Με διάφορες επιθετικές κινήσεις και χρήση αντικειμένων ως όπλα (μπουκάλια, μαχαίρια, ρόπαλα μπέιζμπολ, κτλ.) κινείστε μέσα στην πόλη, σπάζοντας κυριολεκτικά στο ξύλο τα διάφορα μέλη της συμμορίας που σας επιτίθενται. Ως απώτερος στόχος, είναι η φυσική εξόντωση του αρχηγού Mr. X στην τελευταία πίστα του παιχνιδιού.

Το S.O.R γνώρισε μεγάλη επιτυχία στους κατόχους της κονσόλας. Έχει εξαιρετικά γραφικά και ήχο, ενώ παίζει υπέροχα, διατηρώντας όλα τα καλά στοιχεία από τα παιχνίδια του είδους. Το εμβληματικό soundtrack προέρχεται από τον διάσημο πλέον Ιάπωνα μουσικοσυνθέτη παιχνιδιών Yuzo Koshiro. Ό,τι και να πούμε θα είναι λίγο για τις υπέροχες μελωδίες που ακούγονται κατά την διάρκεια του παιχνιδιού. Να θυμίσω απλώς ότι είναι εμπνευσμένη κυρίως από την ηλεκτρονική χορευτική μουσική των κλαμπ της εποχής, όπως house, trance, techno, breakbeat, R&B. Ακούγεται ευχάριστα, ακόμα και σήμερα.

Η Sega, βλέποντας την επιτυχία του πρωτότυπου τίτλου της, κυκλοφορεί δύο ακόμα συνέχειες, S.O.R 2 το 1992 και S.O.R 3 το 1994. Το S.O.R 2 ήταν το πιο πετυχημένο σε σχέση με το τρίτο παιχνίδι της σειράς. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και μετά, το είδος των παραδοσιακών Beat ’em up, αρχίζει να φθίνει σε δημοτικότητα. Από τη μια, δεν είχαν σχεδόν τίποτα καινούριο να προσφέρουν, αφού οι διάφορες παραλλαγές τους θα λέγαμε υπερκάλυψαν το είδος. Από την άλλη, ο ερχομός του Playstation της Sony και η εμφάνιση των πρώτων καρτών γραφικών με δυνατότητες 3D για PC, άλλαξαν τα δεδομένα. Το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε στις τρεις διαστάσεις και στα πολύγωνα. Τα Beat ’em ups εξελίχθηκαν αποκτώντας στοιχεία παιχνιδιών περιπέτειας και ρόλων (adventure/RPG). Ως παράδειγμα να αναφέρω τα TENCHU:Stealth Assasins, BloodRayne, God Of War, Devil May Cry και άλλα πολλά. Η επιστροφή στις δύο διαστάσεις δε μπορούσε πλέον να δικαιολογηθεί.

Είκοσι έξη χρόνια μετά (30 Απριλίου 2020), τρεις εταιρείες, οι γαλλικές Dotemu και Lizardcube και η καναδική Guard Crush Games ανακοίνωσαν την κυκλοφορία του τέταρτου μέρους της σειράς Street Of Rage. Σύμφωνα με τον Ben Fiquet (Art Direction, Animation), πέρασε πολύς χρόνος και αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή για τη συνέχιση του διάσημου franchise (https://www.youtube.com/watch?v=nage_jPkDDY). Η ιστορία είναι παρόμοια και τίποτα το ιδιαίτερο. Εκτυλίσσεται δέκα χρόνια μετά τα γεγονότα στο S.O.R 3. Μετά την ήτα του Mr. X η ίδια πόλη πέφτει κάτω από τον έλεγχο ενός νέου εγκληματικού συνδικάτου, αρχηγοί του οποίου είναι τα παιδιά του Mr. X, γνωστά ως τα δίδυμα Y. Σα στόχο τους έχουν, μέσω υπνωτικής μουσικής να κάνουν πλύση εγκεφάλου στους κατοίκους, ώστε να τους ελέγχουν απόλυτα. Οι γνωστοί μας ήρωες φυσικά, θα προσπαθήσουν για μία ακόμη φορά να ανατρέψουν τα σχέδια των διδύμων και να διαλύσουν την εγκληματική τους οργάνωση. Το παιχνίδι έχει εκσυγχρονιστεί σε όλα τα επίπεδα, διατηρώντας ως βασικό καμβά πάνω στον οποίο στήνεται, την ψευδό-τρισδιάστατη προοπτική.

Τα γραφικά είναι όλα σχεδιασμένα στο χέρι. Από τα γραφικά του φόντου μέχρι τους χαρακτήρες και τα καρέ κίνησης, τα πάντα είναι σχεδιασμένα σε ύφος γραφικής νουβέλας. Έχουν υπέροχη αισθητική. Πολλές φορές έτρεξα το παιχνίδι, μόνο και μόνο, για να θαυμάσω τις λεπτομέρειες που έχουν αποδοθεί σε κάθε επίπεδο. Ακόμα και στο βάθος του φόντου υπάρχει κίνηση. Σχεδόν τίποτα δεν είναι στατικό.

Πρόκειται πραγματικά για εξαιρετική δουλειά που αντανακλάται και στον χειρισμό του παιχνιδιού. Ο χαρακτήρας σας υπακούει άμεσα στις εντολές του joypad. Κάθε του κίνηση είναι απόλυτα ρευστή και δεν υπάρχουν αδικίες που προέρχονται από τη μηχανή γραφικών. Ο ρυθμός και η αίσθηση ενώ παίζετε, έχει διατηρηθεί από τα προηγούμενα S.O.R και ενισχύονται περισσότερο με τη συνδρομή των σύγχρονων γραφικών. Ο κάθε χαρακτήρας έχει πραγματικά το δικό του στυλ στον τρόπο που κινείται και στην πολεμική τέχνη που χρησιμοποιεί. Έτσι, καθένας μπορεί να επιλέξει τον χαρακτήρα που του ταιριάζει, ποικιλία που δεν έλειπε από κανένα επεισόδιο της σειράς. Συνολικά υπάρχουν δεκαεφτά χαρακτήρες να εξερευνήσετε, από τους οποίους οι δώδεκα πρέπει να ξεκλειδωθούν ικανοποιώντας διάφορες συνθήκες.

Αρχικά θα ασχοληθείτε με το τη STORY επιλογή, στην οποία ξεδιπλώνεται η βασική πλοκή. Αφού την τελειώσετε, ξεκλειδώνουν οι επιλογές τύπου παιχνιδιού ARCADE, STAGE SELECT, BOSS RUSH και το πέμπτο επίπεδο δυσκολίας MANIA. Στο ARCADE προσπαθείτε να τελειώσετε το παιχνίδι με ένα credit, ενώ στο BOSS RUSH πολεμάτε διαδοχικά τους τελικούς κακούς του παιχνιδιού σε έναν αγώνα καθαρά επιβίωσης και αντοχής. Το STAGE SELECT δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Επιπλέον χαρακτήρες, σχέδια από πρώϊμα στάδια ανάπτυξης και πολλά άλλα μυστικά, ξεκλειδώνονται κατά την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων μέσα στο παιχνίδι. Δεν λείπει φυσικά και το διαδικτυακό παιχνίδι με τις επιλογές BATTLE και JOIN ONLINE GAMES. Το παιχνίδι είναι πολύ πλούσιο σε περιεχόμενο. Η αναφορά και μόνο σε κάθε στοιχείο του περιεχομένου που προσφέρεται θα έκανε το μέγεθος αυτού του άρθρου υπερβολικό, οπότε δε στέκομαι άλλο. Αξίζει πάντως να αναφερθώ στη μουσική, που πλέον δεν εξαρτάται από τους τεχνολογικούς περιορισμούς μιας 16-bit κονσόλας. Οι μελωδίες του Yuzo Koshiro επιστρέφουν ανανεωμένες, αλλά πάντα στο ύφος που ταιριάζει με την δράση και την όλη αισθητική του παιχνιδιού (βρείτε το soundtrack στο Spotify εδώ.

Συνεισφέρει επίσης ο Motohiro Kawashima, γνωστός από τη συνεργασία του με τον Koshiro στο δεύτερο και τρίτο S.O.R. Συμμετέχουν και άλλοι καλλιτέχνες, όπως οι XL Middleton, Jasper Patterson (ή Groundislava), Das Mörtal, Harumi Fujita, Keiji Yamagishi, Yoko Shimomura και ο David Scatliffe (ή Scattle). Πρόκειται για μια συνεργασία η οποία φέρνει τεράστια ποικιλία στη μουσική που ακούγεται. Ο βασικός μουσικοσυνθέτης που συντόνισε όλους τους παραπάνω καλλιτέχνες είναι ο Γάλλος μουσικοσυνθέτης Olivier Derivière, πιό γνωστός για τη σύνθεση της μουσικής στην επανέκδοση του Alone In The Dark το 2008. Αξίζει να δείτε το παρακάτω βίντεο στο οποίο ο Olivier εξηγεί τις προθέσεις του και τον τρόπο που προσέγγισε το παιχνίδι (https://youtu.be/vZ6sa88CLm4). Αυτή η παρουσίαση γράφτηκε εξ’ολοκλήρου, ακούγοντας το soundtrack!

Θα κλείσω το άρθρο μου με κάποιες σκέψεις μου, που μάλλον είναι αρνητικές, αλλά μου δημιουργήθηκαν αυθόρμητα. Αφορμή για συζήτηση λοιπόν. Εάν το παιχνίδι εμφανίζονταν στην αγορά όπως είναι, αλλά χωρίς αναγνωρίσιμα χαρακτηρηστικά από το όνομα Streets Of Rage, ούτε καν το όνομα, θα μπορούσε να σταθεί ως καινούρια κυκλοφορία 2D side scrolling beat ’em up από μόνο του το 2020-21; Δυσκολεύομαι να απαντήσω. Ίσως να είχε την τύχη πολλών άλλων indie παραγωγών που έμειναν στην αφάνεια, επειδή δεν είχαν μια διάσημη εμπορική επωνυμία να τα συνοδεύει. Ίσως πάλι και όχι.

Η δεύτερη σκέψη έχει να κάνει με την αντοχή του παιχνιδιού στον χρόνο. Γιατί πρέπει να παίξω ένα παιχνίδι χ φορές, ώστε να ξεκλειδώσω χαρακτηρηστικά και μάλιστα να κάνω συγκεκριμένες ενέργειες για συγκεκριμένο χαρακτηρηστικό; Η μπάρα προόδου Lifetime Score στο S.O.R 4 μοιάζει να είναι το μόνο κίνητρο, για να ασχοληθεί κανείς με το παιχνίδι ξανά και ξανά, κάτι που προσωπικά βρίσκω ανώφελο. Γενικά η κουλτούρα στο σύγχρονο gaming με τα achievements, trophies κλπ, για μένα πλησιάζει τα όρια της ιδεοψυχαναγκαστικής νεύρωσης. Δεν έχει κανέναν ουσιαστικό σκοπό ύπαρξης, παρά μόνο ίσως να ρίξει στάχτη στα μάτια των παικτών, καλύπτοντας ουσιαστικές ελλείψεις σε βασικούς τομείς.  Ένα παιχνίδι πρέπει να στηρίζει την αντοχή του στον χρόνο στο μηχανισμό του κυρίως, που αποτελεί οργανικό μέρος της αφηγηματικότητάς του και όχι σε φτηνά επινοήματα.

  • Είδος παιχνιδιού (genre): 2D Side Scrolling Beat ’em up
  • Ημερομηνία πρώτης κυκλοφορίας: 30/04/2020 (PS4, Xbox One, Switch, Windows, Mac, Linux)
  • Developer/Publisher: Dotemu
  • Co-Developers: Lizardcube, Guard Crush Games
  • Format παρουσίασης: PS4

You may also like