fbpx
Home ReviewsGame Reviews Ratchet & Clank: Rift Apart | The Review

Ratchet & Clank: Rift Apart | The Review

Γράφει ο/η Δημήτρης Γαλατσάνος

Το να γράψεις την εισαγωγή για την αξιολόγηση ενός βιντεοπαιχνιδιού είναι δύσκολο. Δεν μπορώ να φανταστώ πως μπορεί να είναι το να σχεδιάζεις την εισαγωγή για ένα βιντεοπαιχνίδι. Η Insomniac όμως μοιάζει να έχει βρει την μυστική συνταγή, γιατί η εισαγωγή του Ratchet & Clank: Rift Apart είναι ένα πραγματικό αριστούργημα. Όποιος σκέφτηκε να παρουσιάσει αυτό το tutorial για το παιχνίδι, αξίζει προαγωγή. Ολοκαίνουρια περιπέτεια με μια πληθώρα από εκπλήξεις—και ίσως μια ματιά στο μέλλον της σειράς.

Το Rift Apart ξεκινάει μετά τα γεγονότα του Into The Nexus, αν και δεδομένου ότι αυτό ήταν δύο γενιές πίσω, είναι πολύ πιθανό να μην σας είναι αρκετά αναγνωρίσιμο. Η ουσία του παιχνιδιού είναι η εξής: αφού ανακάλυψαν ότι δεν εξαλείφθηκε ολόκληρο το είδος του Ratchet, όπως νόμιζαν, αλλά διέφυγε σε μια άλλη διάσταση, ο Clank επισκευάζει κρυφά μια συσκευή η οποία μπορεί να διασχίσει το διάστημα και να τους πάει στο είδος του Ratchet, και του την κάνει δώρο στην παρέλαση. Φυσικά εκεί είναι που εισάγεται ο συνηθισμένος κακός της σειράς Dr Nefarious, χρησιμοποιώντας το Dimensionator και προκαλώντας μια σειρά γεγονότων που αφήνει τους τρεις τους παγιδευμένους σε μια εντελώς καινούρια διάσταση. Τυχαίνει αυτή η συγκεκριμένη διάσταση να είναι αρκετά όμοια με την δική τους, όπως ανακάλυψε ο Nefarious εξερευνώντας, αλλά είναι μια παράλληλη διάταση στην οποία τα κακά του σχέδια έχουν πετύχει και ζει ως αυτοκράτορας. 

Ψάχνοντας για έναν τρόπο να νικήσουν τον Nefarious, και θέλοντας να φτιάξουν ένα νέο Dimensionator και να στείλουν τους εαυτούς τους σπίτι, ο Ratchet και ο Clank εξερευνούν την νέα αυτή διάσταση με την βοήθεια κάποιων περιέργως οικείων προσώπων. Δεν είναι μυστικό πλέον ότι ο Ratchet έχει μια αντιστοιχία στο εναλλακτικό σύμπαν με την θηλυκή Lombax που ονομάζεται Rivet, την οποία συναντούν. Εκείνη συμφωνεί να τους βοηθήσει να νικήσουν αυτόν τον έξτρα Nefarious και να επιστρέψουν σπίτι. Η Rivet είναι, “με ρίσκο να υπερβάλω”, εκπληκτική. Σε αντίθεση με τον Ratchet, του οποίου η φιλία με τον Clank και το status του ως μόνιμος ήρωας σημαίνει ότι περιβάλλεται από φίλους σε οποιοδήποτε ειρηνικό σύμπαν, η Rivet είναι μοναχικός λύκος. Κρύβεται σε έναν απομακρυσμένο πλανήτη όπου κάνει ότι καλύτερο μπορεί για να προστατέψει τον ευάλωτο πληθυσμό του, αλλά ζει μια ζωή γεμάτη απειλές. Είναι λίγο ιδιότροπη, είναι ευγενική, αλλά είναι επίσης σκληραγωγημένη και επινοητική. Αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα για το πόσο μεγάλο αντίκτυπο μπορεί να έχουν διαφορετικές καταστάσεις στην εικόνα που έχουμε για τον κόσμο και το πως αλληλοεπιδρούμε με αυτόν.

Μπορεί να μην έχει το δράμα που είχαν κάποια άλλα αποκλειστικά παιχνίδια για το PlayStation αλλά η συγγραφή του είναι άψογη, με την πιο ολοκληρωμένη και προσεγμένη εξερεύνηση χαρακτήρων μέχρι τώρα και την πιο αστεία συλλογή περιστασιακών διαλόγων και εικόνων σε μοντέρνο παιχνίδι. Θέτοντας το παιχνίδι σε ένα εναλλακτικό σύμπαν, η Insomniac κατάφερε πολύ εύκολα να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των παλιών και των νέων fans. Υπάρχουν αρκετά γνώριμα πρόσωπα και μέρη για να κρατήσουν τους παίκτες που επιστρέφουν, αλλά οι ιστορίες τους είναι επιδέξια φτιαγμένες για την προέλευση των νέων χαρακτήρων και θα μπορούσαν εύκολα να στηρίξουν την συνέχεια της σειράς μόνες τους. Από διασκεδαστικές παραλλαγές σε δευτερεύοντες χαρακτήρες όπως ο αντίστοιχος Rusty Pete του παράλληλου σύμπαντος, ο πειρατής Pierre La Fer, μέχρι και σε πιο βασικούς χαρακτήρες που δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να σας κάνουμε spoiler, είναι από μόνο του επιτυχία. Η Insomniac έχει βρει κάτι ιδιαίτερο με όλους αυτούς τους νέους χαρακτήρες και ελπίζω ότι αυτό σημαίνει ότι το μέλλον αυτού του franchise θα είναι μακρύ. 

Ο δρόμος προς το φινάλε του παιχνιδιού είναι μια έντονη εξόρμηση 12–15 ωρών που ταξιδεύει τους ήρωες του Rift Apart σε εννέα πλανήτες, ακολουθώντας ένα κατά κύριο λόγο γραμμικό μονοπάτι, με περιστασιακές ευκαιρίες επιλογής για να αποφασίσεις αν θα ακολουθήσεις τον Ratchet ή την Rivet στο επόμενο κομμάτι της περιπέτειας. Κάθε πλανήτης έχει τον δικό του κύριο στόχο που πρέπει να ολοκληρωθεί για να προχωρήσει η ιστορία, αλλά όλοι είναι γεμάτοι με μυστικά και πράγματα που μπορείς να συλλέξεις, όπως και κάποιους δευτερεύοντες στόχους για να κάνουν την επιστροφή σε αυτούς πιο ενδιαφέρουσα. Αν έχετε παίξει κάποιο παιχνίδι της σειράς, το σύστημα θα σας φανεί πολύ οικείο. Υπάρχουν κάποιες νέες κινήσεις όπως rift tethering και wall-running πέρα από το φανταστικό Phantom Dash. Η συνολική ροή του παιχνιδιού είναι αρκετά όμοια με τα προηγούμενα παιχνίδια της σειράς. Πέρα από αυτά, υπάρχουν κάποιοι ευχάριστοι περισπασμοί όπως τα «pocket dimensions» που επιτρέπουν στους ήρωες να περάσουν για λίγο σε έναν εναλλακτικό κόσμο ενώ ανεβάζουν level για να ολοκληρώσουν κάποιες γρήγορες προκλήσεις και να κερδίσουν καινούριο armor.

Παρόλο που υπάρχουν σίγουρα κάποια σημεία που ξεχωρίζουν, κάθε ένας από τους πλανήτες είναι διασκεδαστικός με τον δικό του τρόπο, ακόμα και αν μερικοί είναι εγκληματικά μικροί συγκριτικά. Η εισαγωγή της διάστασης της Rivet γίνεται μέσω της Nefarious City, μιας πολύ πυκνής cyberpunk dystopian πόλης που κυβερνάται από τον Αυτοκράτορα Nefarious και κατοικείται αποκλειστικά από ρομπότ. Είναι ένα εντυπωσιακό μέρος γεμάτο ζωή και προσωπικότητα, κάτι το οποίο άλλα παιχνίδια που είχαν τον χαρακτηρισμό «cyberpunk» δυσκολεύονται πολύ να πετύχουν. Αργότερα θα περάσετε από βάλτους και έναν ορεινό χώρο ναού, πριν βρεθείτε απομονωμένοι σε μια κλειστοφοβική υποβρύχια παραλλαγή του Alien Isolation. Αυτός είναι ένας από τους δύο πλανήτες όπου ενεργοποιώντας κάποιους ειδικούς κρυστάλλους αλλάζει αμέσως ολόκληρο το επίπεδο στο αντίστοιχό της εναλλακτικής διάστασης. Είναι απίστευτα ωραίο το να βλέπεις μια ερειπωμένη, κατεστραμμένη εγκατάσταση να μετατρέπεται σε ένα καθαρό, φωτεινό, καλά εξοπλισμένο εργοστάσιο παραγωγής μπροστά στα μάτια σου και με δική σου εντολή.

Είναι λίγο περίεργο να έχεις τους μηχανισμούς για «portals» εύκαιρους και να τους βλέπεις να μην χρησιμοποιούνται για το gameplay των διαφόρων πιστών εκτός από tethering rifts για να κινείσαι γύρω από περιοχές μάχης. Οι μόνες φορές που βλέπουμε τον Ratchet ή την Rivet να περνάνε από portal σε portal για να φτάσουν στον επόμενο πλανήτη είναι συγκλονιστικές, αλλά η ιδέα αυτή περιορίζεται σε αυτές μόνο τις στιγμές. Αντί να αφήσουν τους παίκτες να κάνουν «rift» μεταξύ πλανητών ή γύρω από αυτούς κατά βούληση, οι μεταφορές γίνονται ακόμα με warp pads και διαδρομές με διαστημόπλοια, το οποίο είναι κρίμα. Δεν είναι τίποτα παραπάνω όμως από μια μικρή χαμένη ευκαιρία και ένα πολύ μικρό χτύπημα για ένα παιχνίδι που κατά τα άλλα είναι γεμάτο δημιουργικότητα. Κάθε πλανήτης έχει μια μοναδική αίσθηση, και ο κάθε ένας είναι κάτι παραπάνω από ένα απλό σκηνικό στην άμεση δράση. Όλοι έχουν τις δικές τους αυτούσιες ιστορίες και σημασία στο βάθος του κόσμου που έχει χτίσει η Insomniac.

Φυσικά, η πραγματική απόλαυση στο ταξίδι μέσα στον γαλαξία είναι το να βλέπεις την θαυμάσια δουλειά που έχει κάνει η Insomniac στην απόδοση αυτών των περίεργων και θαυμάσιων τόπων, όπως επίσης και των κατοίκων τους. Όταν ακούς ανθρώπους να λένε το cliché ότι τα βιντεοπαιχνίδια μοιάζουν με ταινία της Pixar, συνήθως ισχύει σε κάποιον μικρό βαθμό, αλλά το Rift Apart έχει πραγματικά αυτή την αίσθηση. Αυτό προφανώς έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με το ότι το παιχνίδι έχει φτιαχτεί από την αρχή αποκλειστικά για το PS5, αλλά είναι επίσης μια ένδειξη για το αγνό ταλέντο της ομάδας στην πραγματοποίηση αυτού του απίστευτου κόσμου όπως και της εφευρετικότητάς τους για να πετύχουν μια πλήρη εκμετάλλευση των δυνατοτήτων της κονσόλας.

Όλα είναι ένα βήμα πιο πέρα από το αναμενόμενο. Μπορεί να εκτιμήσεις τους εξαιρετικά animated χαρακτήρες, το πυκνό και λεπτομερές περιβάλλον, και την πρώτης τάξεως δουλειά στα γραφικά και τον φωτισμό, αλλά βάζοντας μία εντυπωσιακά ολοκληρωμένη λύση ray tracing σε όλο το πακέτο, κάνει το συνολικό αποτέλεσμα να είναι πολύ όμορφο. Ο τρόπος με τον οποίο ενώνονται οι σκηνές τόσο τέλεια στο gameplay χωρίς να χάνεται δευτερόλεπτο ή να πέφτει η ποιότητα είναι τρελός, αλλά είναι ακόμα περισσότερο από την στιγμή που ο απίστευτος SSD της κονσόλας επιτρέπει στην Insomniac να προσθέσει πρωτάκουστα κινηματογραφικά στοιχεία όπως τον τρόπο αλλαγής της σκηνής από έναν πλανήτη σε έναν τελείως διαφορετικό σε πραγματικό χρόνο. Ήδη έχουμε δει ένα εύρος εκθαμβωτικών θεαμάτων τα τελευταία χρόνια και στην αρχή αυτής της γενιάς, αλλά μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι το Rift Apart είναι η πιο εντυπωσιακή, τελειοποιημένη, και με αίσθηση ταινίας εμπειρία που είχα ποτέ σε βιντεοπαιχνίδι.

Παρόλο που έπαιξα το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού στην λειτουργία «Fidelity» με 30 fps που προσφέρει ανάλυση 4K με ray-tracing, ενισχυμένο φωτισμό, και επιπλέον effects, είχα επίσης την ευκαιρία να δοκιμάσω τις δύο επιλογές «Performance» με 60 fps που έχουν ενσωματώσει στο update από την πρώτη μέρα του παιχνιδιού. Είναι σίγουρο ότι υπάρχουν ορατές διαφορές στην συνολική ποιότητα της εικόνας και στην ανάλυση με αυτές τις επιλογές, αλλά συνεχίζει να είναι εκπληκτικό συνολικά, και το να παίζει κανείς στα 60 fps είναι θαυμάσια αίσθηση, οπότε μπορώ να καταλάβω το πως πολλοί θα προτιμούσαν αυτή την επιλογή. Αν αυτό είναι το αποτέλεσμα ενός παιχνιδιού αποκλειστικά για PlayStation 5 μόλις μισό χρόνο μετά την εμφάνισή του στην αγορά, δεν μπορώ ούτε να φανταστώ τι μας περιμένει.

Η εμφάνιση του παιχνιδιού από μόνη της δε μπορεί να κάνει τη διαφορά, έτσι ενισχύεται από εξαιρετικό ήχο με πλούσιες ερμηνείες χαρακτήρων από την ομάδα των ηθοποιών που περιλαμβάνει ονόματα όπως Jennifer Hale, Debra Wilson, και Robin Atkin Downes όπως επίσης και την πανέμορφη, πλούσια, και ηλεκτρική πρωτότυπη μουσική γραμμένη από τον ένα και μοναδικό Mark Mothersbaugh. Η τεχνολογία Tempest 3D audio ολοκληρώνει το πακέτο, δίνοντας βάθος στο soundscape όταν χρησιμοποιούνται συμβατά ακουστικά. Ακόμα και μικρότερα αποσπάσματα, εκτός των cinematics και των εντυπωσιακών μουσικών κομματικών, όπως το να ακούς τον ήχο που κάνουν τα rifts γύρω από το κεφάλι σου ενώ εκτοξεύεσαι προς αυτά—ή μάλλον αυτά προς εσένα—ή bolts να πετάνε γύρω από την οθόνη, είναι μια εξαιρετική εμπειρία.

Αλλά πέρα από όλους τους θριάμβους του, υπάρχει ένα κρίσιμο σημείο στο οποίο έχει πετύχει πλήρως το Rift Apart που το κάνει αξέχαστο, και αυτό είναι η αίσθηση feedback. Σχεδόν κάθε δράση και εντός και εκτός οθόνης, έχει μια κατάλληλη και ενθουσιώδη αντίδραση, και ενώ το feedback έρχεται με πολλές μορφές, όλα ξεκινάνε από το DualSense controller. Δεν μπορώ να τονίσω αρκετά το πόσο επιδέξια η Insomniac έχει εκμεταλλευτεί τις ικανότητες του χειριστηρίου, τόσο ως προς τον έλεγχο που προσφέρει στον παίκτη όσο και το πόσο ενώνει τον παίκτη με αυτό που συμβαίνει μέσα στο παιχνίδι. Δεν θα νιώσετε συνηθισμένες δονήσεις. Οτιδήποτε από τα βήματα του Ratchet και της Rivet, τις αλλαγές στο περιβάλλον, μέχρι και τους πυροβολισμούς όπλων και τα τόσο απολαυστικά κύματα από bolts που βγαίνουν από κάθε άτυχο εχθρό που εκρήγνυται, μπορείς να το νιώσεις από το σταδιακό και απίστευτο feedback του controller. Και είναι περισσότερο από ένα απλό τρικ, προσφέροντας μια επιπλέον αισθητική δίοδο που γίνεται ανεκτίμητη όταν η όραση και η ακοή από μόνες τους δεν είναι αρκετές για να κατανοήσεις το χάος από τις μάχες του παιχνιδιού.

Το δεύτερο μέρος της εξίσωσης, οι προσαρμοζόμενες σκανδάλες του DualSense, είναι εξίσου σημαντικές και έχουν και αυτές την αίσθηση ότι έχουν φτιαχτεί για το ιδιαίτερο modus operandi της σειράς Ratchet & Clank. Δίνουν μια ωραία απτική αίσθηση σε δράσεις όπως την ενεργοποίηση της επιτάχυνσης στις μπότες των Ratchet και Rivet, αλλά αυτές οι σκανδάλες υψηλής τεχνολογίας πραγματικά αναδεικνύονται κατά την διάρκεια της μάχης. Τα περισσότερα όπλα στο Rift Apart χρησιμοποιούν την μοναδική ρύθμιση του DualSense, ειδικά τα καινούρια. Επειδή η Insomniac μπορεί να «σταματήσει» τις σκανδάλες σε σημεία πριν πατηθούν πλήρως, πολλά όπλα έχουν δύο καθορισμένες λειτουργίες που βασίζονται στο μισό ή πλήρες πάτημα της σκανδάλης.

Το Enforcer shotgun, για παράδειγμα, θα πυροβολήσει από ένα από τα δύο του βαρέλια με μισό πάτημα ή και τα δύο όταν η σκανδάλη πατηθεί πλήρως. Μισό πάτημα κρατώντας το εκρηκτικό Shatterbomb θα εμφανίσει το τόξο της πορείας πριν εκτελεστεί το πέταγμα, που γίνεται με το να πατηθεί μέχρι το τέρμα την σκανδάλη. Είναι ένας ευφυής τρόπος να προσθέσουν επιπλέον λειτουργικότητα και χρήση στην ήδη τεράστια γκάμα όπλων του παιχνιδιού—και ο κατάλογος των 20 συνολικά όπλων είναι πιστεύω ο μεγαλύτερος της σειράς μέχρι τώρα—και όποιος έπαιξε το Returnal θα καταλάβει το πόσο γρήγορα γίνεται φυσικό ένα τέτοιο σύστημα. Επίσης, και η απτική αίσθηση (haptics) του controller, δίνει στους παίκτες μια επιπλέον σύνδεση με το παιχνίδι που υπερβαίνει το τι βλέπουν ή ακούνε και απλοποιεί τον έλεγχο σε σημείο που γίνεται επέκταση του εαυτού τους. Είναι κάπως απίστευτο.

Το ξεχωριστό αποτέλεσμα αυτής της οπτικοακουστικής ικανότητας και του ελέγχου, αυτή η επιδέξια κατανόηση του feedback, είναι ότι η μάχες στο Rift Apart είναι ιδιαίτερα εθιστικές. Χάρη στην υπέροχη over-the-shoulder κάμερα και τον σωστό στόχο, πυροβολισμό, και strafing, αυτό το τελικό αποτέλεσμα της μεγάλης ανόδου της σειράς στον τομέα του αγνού third-person shooter είναι απίθανο. Όλοι αυτοί οι έπαινοι που έχω στοιβάξει για την όψη του παιχνιδιού, τους μηχανισμούς, το σχέδιο, το DualSense, όλα αυτά έρχονται σε μια όμορφη συμφωνία όταν πετάγονται σφαίρες, βόμβες, και botanicals. Είναι ένας κύκλος χαράς από τον οποίο δεν μπορείς να ξεφύγεις, όπου είναι διασκεδαστικό το να πατάς τα κουμπιά και όταν τα πατάς γίνονται εντυπωσιακά πράγματα.

Στην περίπτωση που η χαοτική μάχη και η πρωτόγνωρη τάση του παιχνιδιού να συνδυάζει ακροβατικά κόλπα είναι υπερβολικά για εσάς, είναι καλό να ξέρετε ότι η Insomniac έχει σαν μεγάλη προτεραιότητα στον σχεδιασμό της την προσβασιμότητα. Υπάρχει ένα ολόκληρο πλήθος επιλογών για να ρυθμίσετε την εμπειρία ώστε να ταιριάζει σε ένα ευρύ φάσμα ατομικών αναγκών και ικανοτήτων, από βασικές ρυθμίσεις άνεσης μέχρι προσαρμοζόμενα high contrast shaders που τονίζουν τα σημαντικά αντικείμενα και περιοχές, απλοποιημένα controls και συντομεύσεις, ακόμα και μια εντολή που κάνει το παιχνίδι πιο αργό μέχρι και κατά 70% για να βοηθήσει όποιον δυσκολεύεται με τον χρόνο αντίδρασης που απαιτείται. 

Όπως και άλλα πρόσφατα first party παιχνίδια για το PlayStation, δεν νοιάζεται για το αν οι παίκτες επιτρέπεται να προσαρμόσουν τις εσωτερικές λειτουργίες του παιχνιδιού, ακόμα και να προσπεράσουν κάποια κομμάτια του παιχνιδιού ενώ θα  έχουν ακόμα τις ίδιες επιβραβεύσεις με όσους το παίζουν όπως προοριζόταν. Είναι κάτι το οποίο η υπόλοιπη βιομηχανία θα έπρεπε να λάβει σαν λαμπρό παράδειγμα και είναι ιδιαίτερα ευπρόσδεκτο από την στιγμή που ένας από τους leads του παιχνιδιού έχει και ο ίδιος μια αναπηρία.

Στα θετικά  του τίτλου χωρίς ωστόσο να επηρεάζει ούτε στο ελάχιστο τη τελική του βαθμολογία είναι η προσθήκη ελληνικών μενού και υποτίτλων. Είναι μια προσπάθεια που φαίνεται ότι συνεχίζετε από τη Sony και εμείς μόνο επαίνους μπορούμε να πούμε για αυτή.

Ευχαριστούμε θερμά την Sony για τη διάθεση του παιχνιδιού.

You may also like