fbpx
Home ReviewsGame Reviews Ninja Gaiden: Master Collection | The Review

Ninja Gaiden: Master Collection | The Review

Γράφει ο/η Παναγιώτης Δημητρακόπουλος

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που το Ninja Gaiden κυκλοφόρησε για τις οικιακές παιχνιδοκονσόλες της Nintendo, και ακόμα λιγότερα από τότε που η πρώτη μοντέρνα έκδοση κυκλοφόρησε στο Xbox. Το Ninja Gaiden (ή αλλιώς Ninja Side-Story) έχει ως πρωταγωνιστή τον ninja Ryu Hayabusa με την μοντέρνα εκδοχή του να μας δίνει έναν τίτλο γεμάτο αίμα, βία, έξυπνα ή “χαζά” στιγμιότυπα, over-the-top αφεντικά και μια χαοτική ιστορία.

Με το τελευταίο παιχνίδι που κυκλοφόρησε να είναι το Yaiba: Ninja Gaiden Z η ελπίδα μας για έναν καινούργιο τίτλο σιγοπέθαινε ολοένα και περισσότερο κυρίως για τον λόγο ότι το τελευταίο παιχνίδι δεν ήταν και τόσο καλό. Και πριν μερικούς μήνες, κατά την διάρκεια του πιο πρόσφατου Nintendo Direct, μαθαίνουμε πως η Master Collection, η οποία περιέχει τα Ninja Gaiden Σigma, Σigma II και το Ninja Gaiden III: Razor’s Edge (τις enhanced εκδόσεις των αντίστοιχων τίτλων), θα επιστρέψει στην Nintendo αλλά και στις κονσόλες νέας γενιάς και τους υπολογιστές.

Ομολογώ πως ποτέ δεν έπαιξα κάποια παιχνίδι της τριλογίας πριν από αυτή την συλλογή αλλά ως “περίεργος” πάντα καθόμουν και χάζευα gameplay videos και κριτικές για αυτά τα παιχνίδια, ελπίζοντας παράλληλα πως κάποια μέρα θα τα πιάσω στα χέρια μου. “Κάλλιο αργά παρά ποτέ”, δεν λένε;

Τα πρώτα παιχνίδια της τριλογία ήταν ανέκαθεν τα προτιμότερα από τους παίκτες, με το πρώτο να κατέχει μια μοναδική θέση στην καρδιά τους. Μπορώ να καταλάβω το γιατί. Σαν πρώτη προσπάθεια σε μια πιο “μοντέρνα” περίοδο, η Team Ninja έκανε ότι καλύτερο μπορούσε για να δημιουργήσει ένα κλίμα εμπιστοσύνης και να μας δώσει έναν τίτλο που θα μπορούσε εύκολα να αγαπηθεί. Το ίδιο επιχειρήθηκε και με το Σigma II αν και εκεί υπήρξαν αλλαγές στο gameplay και την ποιότητα ζωής που έγιναν άμεσα αισθητές.

Μην ξεχνάμε πως οι Σigma εκδόσεις είναι κάτι σαν τις Special Editions του Devil May Cry. Καινούργιο και περισσότεροι playable χαρακτήρες, νέα modes, και νέες προκλήσεις για να μας κρατήσουν απασχολημένους πέρα από το Story Mode, θα έλεγε κανείς πως είναι από τα καλά πακέτα με περιεχόμενο που “αξίζει τα λεφτά του”.

Το Ninja Gaiden Σigma είναι το καλωσόρισμα των παικτών στον cheesy και χαοτικό κόσμο της τριλογίας. Ο Ryu είναι ένας ninja που μπορεί να τα κάνει όλα…τουλάχιστον φαινομενικά. Ξεκινώντας με την κλασική αμφίεση ενός ninja, ο ήρωάς μας καλείται να αντιμετωπίσει άλλους ninja σε αιματηρές συμπλοκές σε επίπεδα, πλαγιές και βουνοκορφές, ή μέσα σε σπηλιές και κτήρια. Το αίμα ρέει άφθονο, η δράση είναι ασταμάτητη και το platforming τόσο-όσο. Φυσικά, δεν θα λείπανε και τα B-movie styled cutscenes αποδεικνύοντάς μας έτσι πως το Ninja Gaiden δεν παίρνει την όλη φάση τόσο σοβαρά – κάτι που δεν είναι κακό αλλά αντιθέτως διασκεδαστικό.

Το δεύτερο παιχνίδι της συλλογής και sequel, Ninja Gaiden Σigma 2, επαναφέρει την ασταμάτητη δράση του προκατόχου του πραγματοποιώντας αρκετές αλλαγές σε συστήματα και χαρακτηριστικά του gameplay για να εστιάσει περισσότερο στις μάχες και λιγότερο σε “αγγαρείες”. Μερικές από αυτές τις αλλαγές έχουν να κάνουν με την χρήση αντικειμένων, τα οποία πλέον μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κατευθείαν με το που τα σηκώσουμε, αλλά και στοιχεία όπως το auto-healing και τα insta-save αγάλματα. Επίσης, αν ποτέ χαθούμε έχουμε την δυνατότητα να “αισθανθούμε” το objective path και να συνεχίσουμε ακάθεκτοι την πορεία μας.

Η Σigma έκδοση δεν έχει να ζηλέψει και πολλά από τον προηγούμενο τίτλο. Και εδώ θα βρούμε νέους χαρακτήρες, survival και score attack modes και βελτιώσεις που κάνουν την διαφορά αλλά δεν αφαιρούν από την συνολική εμπειρία.

Τέλος, έχουμε το λιγότερο αγαπημένο παιδί από τα τρία. Το Ninja Gaiden 3: Razor’s Edge θα λέγαμε πως αποτελεί μια ιδιαίτερη Σigma έκδοση – η οποία δεν κυκλοφόρησε ποτέ για την αρχική έκδοση. Η Koei Tecmo είχε αφήσει τον τίτλο στην μοίρα του, έναν τίτλο που ξέφυγε αρκετά από την χαλαρή ατμόσφαιρα των δύο πρώτων. Αυτή την φορά, η ιστορία προσπαθεί να γίνει πιο σκοτεινή, σε έναν πιο μοντέρνο κόσμο. Ο Ryu γίνεται στην ουσία ένας μισθοφόρος που απλά ακολουθεί εντολές και ολοκληρώνει αποστολές που του αναθέτονται χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Σαν πρωταγωνιστής έχει συνηθίσει την θανατηφόρα ζωή του ενώ σαν ένας διαφορετικός Dante (από το Devil May Cry 2 συγκεκριμένα) είναι πιο edgy και ολιγομίλητος. Μαζί όμως με την ιστορία, έχουμε και ορισμένα παλιά gameplay στοιχεία που τα περισσότερα παιχνίδια του σήμερα ξεφορτώθηκαν όπως τα κακοφτιαγμένα upgrade systems που βασίζονται σε πόντους και την απόδοσή μας στις αποστολές, αλλά και τα QTE, μια πληγή που ακόμα πονάει όταν την ξύνουμε.

Βέβαια, η δράση παραμένει σε υψηλά οκτάνια και ο διαμελισμός των εχθρών μας είναι μια στιγμή που ποτέ δεν γίνεται μονότονη, αλλά παραδόξως, δημιουργείται μια αίσθηση κατά την διάρκεια της μάχης που…δεν μας κάθεται καλά.

Το Highlight όλων των παιχνιδιών πέρα από την ασταμάτητη δράση και την ποικιλία των εχθρών που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε, είναι οι προκλήσεις, η γρήγορη κίνηση και οι μάχες με τα αφεντικά. Όλα αυτά, δένονται μεταξύ τους με το επίπεδο δυσκολίας που θα λέγαμε πως μπορεί και να βοήθησε στην γέννηση του souls-like είδους. Αν η σειρά έβγαινε για πρώτη φορά σήμερα, τότε σίγουρα η πλειοψηφία θα έλεγε πως πρόκειται για ένα souls-like ninja-action παιχνίδι.

Ωραία όλα αυτά, αλλά πως αποδίδει η συλλογή στις νέες κονσόλες και γενικότερα, στο σήμερα;

Η αλήθεια είναι πως η απόδοση της συλλογής στην κονσόλα της Nintendo είναι αρκετά μεικτή και περίπλοκη. Το Σigma δεν είχε ιδιαίτερα προβλήματα στην αναπαραγωγή του τίτλου, με τα πράγματα να γίνονται όλο και χειρότερα όσο προχωράμε στους τίτλους. Η κακή απόδοση φαίνεται κυρίως στο portable mode της κονσόλας όπου η ευκρίνεια πολλές φορές κάνει βουτιά και υπάρχουν αρκετά κολλήματα που τουλάχιστον μας αποσυντονίζουν. Σε ορισμένες περιπτώσεις τα καρέ αδυνατούν να μείνουν σταθερά ενώ σε άλλες περιπτώσεις θα δούμε κολλήματα ή μικρά ‘hick-ups’ που γίνονται αισθητά κατά την διάρκεια μιας μάχης.

Παρόλα αυτά, παρά την ανησυχία μου πως ειδικά σε Portable Mode όλοι οι τίτλοι θα αδυνατούσαν να τρέξουν ικανοποιητικά, μπορώ να πω πως δεν είχα ιδιαίτερα προβλήματα με το performance. Αυτό βέβαια, είναι μια παραδοχή που προέρχεται από κάποιον που μέχρι πριν 1-2 χρόνια έπαιζε τα περισσότερα παιχνίδια σε 30fps με μεικτές ρυθμίσεις – οπότε και δεν μου κακοφαίνονται οι πτώσεις. Το πρώτο παιχνίδι της τριλογίας όμως είναι και εκείνο που διατηρεί τα 60fps τόσο σε portable όσο και σε docked modes.

H Master Collection μιας αγαπημένης σειράς λειτουργεί ως την δόση νοσταλγίας που ψάχναμε στον μήνα Ιούνιο. Απευθύνεται κυρίως σε λάτρεις των παιχνιδιών δράσης και παρά τα χρόνια της η σειρά κρατιέται πολύ καλά. Διασκέδασα καθόλη την διάρκεια των παιχνιδιών, και ναι, ακόμα και με το Razor’s Edge. Καταλαβαίνω όμως πως η Koei Tecmo ίσως να μην πρόσεξε ιδιαίτερα τα ports της συλλογής και να έστρεψε την προσοχή της κυρίως στις κονσόλες της Sony και της Microsoft. Αλλά αν δεν σας επηρεάζουν τόσο η μέτρια (έως κακή σε σημεία) απόδοση και οι ιδιαιτερότητες των παιχνιδιών του παρελθόντος, τότε ίσως να μιλάμε για ένα συμπαθητικό πακέτο.

You may also like