fbpx
Home ReviewsGame Reviews Mundaun | The Review

Mundaun | The Review

Γράφει ο/η Στέλιος Αναγνωστόπουλος

O bull amongst the Bharata monarchs, whatever spoken off about virtue, wealth, pleasure and salvation may be seen elsewhere; but whatever is not contained in this is not to be found anywhere

-Mahabharata, Section LXII.

Tales from somewhere in time.

Μέσα στους θρύλους, τις παραδόσεις ή ακόμα και στους σύγχρονους αστικούς μύθους ανιχνεύονται οι προεκτάσεις της κοινωνικότητας και κατ’ επέκταση ο χαρακτήρας του πολιτισμού μας. Στην πλειονότητά τους η προέλευσή τους είναι άχρονη και άγνωστη, με τις εκατοντάδες παραλλαγές τους να αποτελούν πρόκληση για τους ερευνητές προκειμένου να μελετήσουν το εν τοις πράγμασι υπόβαθρό τους. Το Mundaun μας αφηγείται έναν τέτοιο θρύλο των ελβετικών Άλπεων με πιο σύγχρονες τεχνικές οι οποίες αναπόφευκτα υπενθυμίζουν τα έργα του Robert Eggers (The VVitch, Lighthouse), του Ben Wheatley  (A Field in England) ή του πιο τηλεοπτικού James MacTaggart (Robin Redbreast) για να περιοριστώ σε κάποιες ελάχιστες αναφορές ώστε να σας παρουσιάσω αυτόν τον ιδιαίτερο adventure/horror τίτλο.

Paint it black.

Ο πρωταγωνιστής Curdin λαμβάνει μια επιστολή από τον Jeremiah, ιερέα του Mundaun, ο οποίος τον καλεί να επιστρέψει εσπευσμένα ώστε να παραστεί στην κηδεία του παππού του. Όταν φτάνει στα πάτρια εδάφη η ατμόσφαιρα είναι ανησυχητικά φορτισμένη και αυτό θα το επισφραγίσει ένα μυστηριώδες συμβάν· το φέρετρο του παππού του είναι άδειο. Έξω από τον αχυρώνα όπου ο τελευταίος κάηκε ζωντανός, θα αντιληφθεί ένα τρίποδο με έναν καμβά τοποθετημένο πάνω του. Πλησιάζοντας μεταφέρεται πίσω στον χρόνο λίγες στιγμές μετά το ξέσπασμα πυρκαγιάς με τον άτυχο παππού του εγκλωβισμένο μέσα στον αχυρώνα. Εντελώς αναπάντεχα θα έρθει σε επαφή με μια ανθρωπόμορφη οντότητα η οποία συστήνεται από την αφήγηση ως «Old man». Μετά από πολλά υπονοούμενα αναφορικά με το παρελθόν του παππού αλλά και για τον ίδιο, αφήνει ως επώδυνη σφραγίδα εν είδει επικύρωσης ένα σημάδι στο αριστερό χέρι του Curdin με τον τελευταίο να εντοπίζει μέσα σε αυτόν τον εφιάλτη το απανθρακωμένο πτώμα του παππού του και στη συνέχεια να επανέρχεται στην πραγματικότητα. Όλα πλέον οδηγούν προς το μοναστήρι του χωριού για απαντήσεις…ή για νέα ερωτήματα.

A testament.

Με μια πρώτη θεώρηση του trailer ή των screenshots του παιχνιδιού συμβιβάζεσαι αρχικά με την απόδοση του περιβάλλοντος και των χαρακτήρων μέσω της φιλόδοξης χρήσης μολυβιού και της 3D επένδυσής τους αφού το βάρος, όπως αφελώς υποστηρίζεις, αναλαμβάνει η πολύ καλή ομολογουμένως ιστορία. Αυτό όμως είναι μια πλάνη. Η λεπτομέρεια των μοντέλων είναι αφοπλιστική, απόλυτα συμβατή με τη στοιχειωμένη ατμόσφαιρα, η πραγματική εκφραστική ένταση, θα έλεγα, της αφήγησης. Η σκοτεινή ατμόσφαιρα διαπερνά τα πάντα και ελλοχεύει η εντύπωση ότι οι χαρακτήρες αποτελούν όψεις, υποστάσεις και έμμορφες εκδηλώσεις της. Πρόκειται οπωσδήποτε για μια λειτουργική και «δυσανάλογη» προσπάθεια η οποία δεν αντιστοιχεί στην πραγματικότητα ενός όντως one man project ! Τόσο το περιβάλλον, οι καταθλιπτικοί σχεδόν διάλογοι, τα αντικείμενα στους χώρους και μη-χώρους, τα σκίτσα-βιτρίνα ενός εναλλακτικού κόσμου, το ημερολόγιο όσο και οι χαρακτήρες αποδίδουν και αναλαμβάνουν πλήρως αυτή την αυτάρεσκα μουντή εντός της ζώνης του λυκόφωτος ενορχήστρωση ενός τοπικού θρύλου. Η αντισυμβατική λεπτομέρεια, η παντελής απουσία της παλέτας και το κυρίαρχο στοιχείο της σέπιας θεωρώ ότι μεταφέρουν ενδεδειγμένα και σύνθετα αυτή την ιστορία κοσμικού τρόμου, με προέλευση τις φολκλορικές ιστορίες της Ελβετίας. Στον τομέα του ήχου, επικρατεί κυρίως η απουσία μουσικής στο μεγαλύτερο τμήμα του παιχνιδιού και μόνο σε δραματικές κορυφώσεις και σε κρίσιμα σκηνοθετικά επίπεδα θα ακούσετε μια πραγματικά στοιχειωμένη μουσική υπόκρουση, την πλέον ιδανική για τις περιστάσεις. Τα φωνητικά είναι εξαιρετικά και αποδίδονται μέσω μιας τοπικής διαλέκτου των ελβετικών Άλπεων. Πολύ πρωτότυπο και spooky στοιχείο είναι οι ήχοι που αναβλύζουν παρατηρώντας αντικείμενα όπως posters, πίνακες, βιβλία αποκαλύπτοντας το «περιεχόμενό» και την ιστορία τους με μια πανέξυπνη αφήγηση και δραματική προοπτική με την αργή εστίαση της κάμερας σε αυτά.

Όσον αφορά το gameplay, θα έχετε στη διάθεσή σας το κλασικό inventory όπου θα αποθηκεύετε αντικείμενα τα οποία είτε θα χρησιμοποιήσετε κατά κύριο λόγο σε γρίφους -αφού οι ελάχιστες μάχες δεν απαιτούν τίποτα περισσότερο από ελάχιστο ammo- και κάποια ώστε να δημιουργήσετε ελιξίρια.  Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο χαρακτήρας μας διαθέτει κάποια στατιστικά, όπως ανοσία στο φόβο, βαθμό αντοχής και ικανότητα στα όπλα, τα οποία θα αυξήσετε χρησιμοποιώντας σχετικά αντικείμενα. Αν εξαιρέσουμε τα βιβλία με τα οποία το level up γίνεται αυτόματα, ο καφές με τον οποίο αυξάνετε η ανοσία σας στο φόβο θα πρέπει να προετοιμαστεί από εσάς σε σόμπες που βρίσκονται σε διάφορα μέρη αφού πρώτα εντοπίσετε ξύλα, σπίρτα, να γεμίσετε το μπρίκι με νερό από κάποια εξωτερική πηγή και φυσικά.. καφέ. Ναι ξέρω, δεν είναι κάτι ιδιαίτερο και μάλλον σαν πλεονάζων μπελάς ακούγεται αλλά, πιστέψτε με, είναι πολύ διασκεδαστικό όπως και για τα υπόλοιπα στατιστικά! Άλλωστε δεν είναι κάτι που επιβάλλεται από το gameplay και μέχρι να ολοκληρώσω το παιχνίδι δεν φαίνεται να επηρεάστηκε ο χαρακτήρας. Μοναδική παραφωνία όσον αφορά τα αντικείμενα είναι η δυσκολία πολλές φορές να τα εντοπίσετε αφού δεν είναι τόσο ευδιάκριτα λόγω της τεχνοτροπίας που επέλεξε ο δημιουργός αφού «χάνονται» στο hand drawn περιβάλλον.

Στο Mundaun θα συναντήσετε εχθρούς τους οποίους είτε μπορείτε να τους αποφύγετε με stealth τακτικές είτε να αντιπαρατεθείτε με τα ελάχιστα όπλα, όπως το τουφέκι και το δίκρανο, αλλά και με… το φορτηγό που θα χρησιμοποιήσετε για τις μεταφορές σας. Οι εχθροί αυτοί κυρίως σας ακινητοποιούν και σας καθυστερούν όταν βρεθείτε εντός του οπτικού τους πεδίου και διακρίνονται για την ανατριχιαστική πρωτοτυπία τους αλλά όχι τόσο για την ταχύτητά τους. Σε αυτό το σημείο χωλαίνει αλλά δεν απογοητεύει. Θα προτιμούσα, βέβαια, να υπάρχει μια σχετική πρόκληση αλλά σας αποζημιώνουν τα εξαιρετικά ηχητικά εφέ και η μουσική της καταδίωξης. Όταν εντοπίσετε την πρώτη φορά τα αδιάκριτα βλέμματα πίσω από κλειστά και ανοικτά παράθυρα θα βασίσετε εκεί τις υπόνοιες ότι σας ακολουθούν συνεχώς, με τις αποκρυφιστικές τελετές και τις προειδοποιητικές νυχτερινές επισκέψεις και ανακατατάξεις αντικειμένων στο χώρο να ολοκληρώνουν το εφιαλτικό αυτό σκηνικό. Scare jumps δεν υπάρχουν αν εξαιρέσουμε το ένα και μοναδικό που δεν το περίμενα σε καμία περίπτωση και… mission accomplished.

Διατηρείτε ημερολόγιο με πληροφορίες που εντοπίζετε είτε σε σκίτσα είτε σε σχεδιαγράμματα και σημειώσεις και όλα αυτά συντελούν τόσο στο lore όσο και στην επίλυση των γρίφων. Οι τελευταίοι δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο· βασίζονται στην κοινή λογική και προσφέρουν περισσότερο κάποιες στιγμές εκτόνωσης ώστε να συνεχίσετε να βυθίζεστε στην άβυσσο του παιχνιδιού. Όσον αφορά το μέσο μεταφορά σας, όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, ένα φορτηγάκι συγκομιδής, θα είναι μια κάποια λύσις για τις μετακινήσεις από το χωριό προς τα υπόλοιπα τμήματα της περιοχής. Αν και περιορισμένο το περιβάλλον, δεν αποτρέπει την εξερεύνηση για δύο λόγους· πρώτον, γιατί θα εντοπίζετε πολλά αντικείμενα τόσο σχετικά με το εξαιρετικό lore αλλά και για το inventory σας και, δεύτερον, θα ανακαλύψετε, κυρίως σε επόμενα playthrough, ότι υπάρχει μια ροή στο «ζωντανό» περιβάλλον μέσα από σκηνές τις οποίες δεν προσέξατε την πρώτη φορά. Ναι, σωστά διαβάσατε. Πολλές φορές θα εντοπίσετε παραστάσεις τις οποίες είτε δεν αντιληφθήκατε αρχικά επειδή δεν βρεθήκατε στο σωστό σημείο την κατάλληλη στιγμή είτε δεν ενεργοποιήθηκαν λόγω διαφορετικής προσέγγισης της ιστορίας μέσα από τους διαλόγους αλλά και τις ενέργειές σας. Επίσης, θα ανακαλύψετε διάσπαρτα ραδιόφωνα από τα οποία ακούγεται διαφορετικός σταθμός που αποθηκεύονται και μπορείτε να τους ακούσετε στο φορτηγάκι κατά τις διαδρομές σας. “Αν έλειπε σαν χαρακτηριστικό θα ήταν πλήγμα για την ιστορία των video games;”, θα υποστήριζε ο αντίλογος. Όχι, βέβαια, αλλά ανάμεσα στα talk shows, την εκκλησιαστική και παραδοσιακή μουσική η διαδρομή σας αποκτά έναν πιο δραματικό τόνο με την μονοτονία της καθημερινότητας μέσα από ένα τρανζιστοράκι να αποτελεί την μοναδική σας δικλείδα πραγματικότητας ώστε να μην ενδώσετε στην παράνοια και καταλήξετε όπως ο  John Trent (Sam Neil) στο έπος του John Carpenter “In the mouth of madness“. Το αναλύω πολύ; Βλέπω πράγματα και δημιουργικές προθέσεις, ασάφειες που τις εκμεταλλεύομαι κατά το δοκούν; Ίσως. Αυτή, όμως, είναι η αίσθησή μου, αυτές τις φαντασιακές ανάγκες μου κάλυψε και αυτά σας εκμυστηρεύομαι.

Το παιχνίδι καταλήγει με δύο φινάλε τα οποία βασίζονται ξεκάθαρα σε ψευδο-επιλογές κυρίως προς το τέλος. Τα φινάλε αυτά δεν θα τα χαρακτηρίσω good or bad endings, όπως συνηθίζεται. Αυτό, όμως, που οφείλω να αναφέρω είναι το πόσο αναπάντεχα σοκαριστικό είναι το ένα από τα δύο. Πραγματικά είναι από τα καλύτερα φινάλε που έχει υποστηρίξει παιχνίδι. Τέλος, σε ένα σημείο όπου παραμιλά στον ύπνο της η Flurina -αινιγματική χαρακτήρας του παιχνιδιού- δεν μεταφράζονται τα λόγια της. Προφανώς πρόκειται για ακαταληψίες οι οποίες δεν σχετίζονται με το σενάριο αλλά θα προτιμούσα να το αποφασίσω εγώ αυτό. Άλλωστε, έστω κι έτσι να είναι, ακόμα δηλαδή και να μην αφορά το αφήγημα, είναι μέρος του concept. Λεπτομέρεια; Πράγματι, με αυτό όμως το ακραίο παράδειγμα ήθελα να σας φανερώσω πόσο πολύ απορροφήθηκα από τον κόσμο του παιχνιδιού ώστε να θέλω να τα γνωρίζω όλα, κάθε έκφανση, κάθε πτυχή του…

We need more!

Τεράστια έκπληξη, ανάμεικτα συναισθήματα που συνηγορούν στην αισιόδοξη -σε ό, τι με αφορά τουλάχιστον- προοπτική της δημιουργικότητας εκεί έξω, άμεσο follow στο itch.io για να απασχοληθώ με μικρότερα project του Michel Ziegler έως ότου μας κάνει την χάρη να κυκλοφορήσει το επόμενο παιχνίδι του! Δεν έχω να προσθέσω τίποτα περισσότερο, πρόκειται για έναν προσωπικό άθλο και θρίαμβο ενός πανέξυπνου και ταλαντούχου δημιουργού.

Ευχαριστούμε θερμά την WARNING up για τη διάθεση του παιχνιδιού.

You may also like