fbpx
Home HOT Mango | A Preview (Early Access)

Mango | A Preview (Early Access)

Γράφει ο/η Στέλιος Αναγνωστόπουλος

Το Mango είναι ένα indie adventure game πρώτου προσώπου -κάποιοι θα το χαρακτήριζαν και walking sim-, ένα αμάλγαμα ντανταϊσμού, υπερρεαλισμού εκτεινόμενο στην φροϋδική κλίμακα των Id, Ego, Superego. Αναδρομές σε τόπους και μη τόπους, συγκρητισμοί με ιερά τοτέμ και ταμπού του πρωταγωνιστή προσπαθώντας να τα ξορκίσει ή να τα αποδεχτεί. Ίσως η ιστορία του έχει να πει κάτι σε όλους μας.

Ο χαρακτήρας μας ερωτοτροπεί με έναν καταθλιπτικό ναρκισσισμό οδηγώντας τον σε πολλαπλά υπαρξιακά αδιέξοδα για τα οποία είναι ο ίδιος υπεύθυνος (καμία υπόνοια προτεσταντικής ηθικής, μην παρεξηγηθώ). Μέσα από την περιπέτειά του θα αντιληφθεί πράγματα και οριακές καταστάσεις που θα τον αφυπνίσουν από τον λήθαργο προκαλώντας αλλεπάλληλες συναισθηματικές φορτίσεις, αμφισβητήσεις αλλά και τη ματαιότητα. Αιδώς, ενοχές,  never too late αυτοκριτική, προσωποποιημένα και εξαντικειμενικευμένα ποικιλοτρόπως άλλοτε ως Ερινύες ή πιο εύστοχα ως η λυδία λίθος σε ένα επεισόδιο τύπου «Twilight Zone» χωρίς όμως το ηθικό δίδαγμα κάποιου κοσμικού έστω τρόμου αλλά straightforward πραγματικότητας. Οι προβληματικές σχέσεις του τόσο με τον πατέρα του και η αδήλωτη πιθανώς αγάπη του προς τη μητέρα του επιβάρυναν τις κοινωνικές συναναστροφές του ειδικά με τις γυναίκες. Δόξα, φήμη, ναρκωτικά, πάτος, ψυχιατρική αγωγή είναι λίγες από τις στάσεις σε αυτή την περιπέτεια.

Η αλληλεπίδραση γίνεται με αντικείμενα τα οποία είτε μεταφέρουν τον χαρακτήρα μας σε άλλα επίπεδα είτε αφορούν την επίλυση γρίφων με την αποθήκευση ή την χρήση τους. Και στις δύο παραπάνω περιπτώσεις τα αντικείμενα χαρακτηρίζονται από τον σουρεαλισμό και την ψυχεδελική αλληγορία. Βασικό αντικείμενο αλληλεπίδρασης είναι το ημερολόγιο και οι τηλεφωνικές συσκευές τα οποία είναι τοποθετημένα σε συγκεκριμένες περιοχές εξιστορώντας τη ζωή του πρωταγωνιστή. Τα περιβάλλοντα στα οποία διαδραματίζεται η ιστορία μας φαινομενικά μοιάζουν να μη διατηρούν κάποια συνοχή αλλά αυτό διαψεύδεται σχετικά γρήγορα όταν γίνει αντιληπτό τι πραγματικά διακυβεύεται στην ψυχοσύνθεσή του. Προσωπικά, θεωρώ ότι ο συμβολισμός σε κάθε πτυχή του είναι συνεπής, δημιουργεί προσδοκίες από την αρχή ακόμα του παιχνιδιού διατηρώντας μια μυστηριακή σχεδόν ατμόσφαιρα. Είναι «φυσιολογικό» για παιχνίδια που επιλέγουν ως έκφραση έναν τόσο τολμηρό τρόπο να ριψοκινδυνεύουν -ας μου επιτραπεί η έκφραση-  να μην γίνουν αντιληπτά καθώς, κακά τα ψέματα, στις ημέρες μας το..εμπορικό ζητούμενο είναι η μασημένη τροφή, η έλλειψη φαντασίας και η πλήρης απουσία διαλεκτικότητας και συμμετοχής με οποιοδήποτε έργο. Όλα, λοιπόν, προσομοιάζουν με χαρακτήρες και γεγονότα μιας περασμένης αλλά όχι λησμονημένης ζωής. Σχέσεις, συναισθήματα ακόμα και η έλλειψη ενσυναίσθησης και αναστολών παρουσιάζεται ποικιλοτρόπως. Ουσιαστικά η εξέλιξη λίγο πολύ ακολουθεί το σχήμα ερέθισμα—σχόλιο—ενέργεια.

Όσον αφορά τους εσωτερικούς μονολόγους του πρωταγωνιστή, χαρακτηρίζονται αρχικά από μια κυνικότητα αλλά εξελίσσονται σε μια αναστοχαστική και δημιουργική αυτοκριτική με σκωπτικά σχόλια που πραγματικά δημιουργούν πληθώρα εντάσεων. Οι μονόλογοι και οι περιγραφές των αντικειμένων είναι το πιο δυνατό σημείο του παιχνιδιού αφού πάντα καταλήγουν να ανοικοδομούν σιγά σιγά μια ατμόσφαιρα που καταφέρνει να διαπεράσει τον τέταρτο τοίχο της οθόνης μας με την κριτική τόσο του μικροαστισμού που αναπόφευκτα διαρρηγνύει τις ανθρώπινες σχέσεις όσο και την ματαιοδοξία ενός υπερφίαλου εγωτισμού. Έντονο συναίσθημα το οποίο εκφράζεται από έναν ίσως λούμπεν ή μποέμ χαρακτήρα με έντονα και ασυγκράτητα στοιχεία νιχιλισμού που συνοψίζονται σε εκφράσεις όπως «Sometimes I best enjoy life when I’m almost out of it» ή με το πιο «νιτσεϊκό» «He stares at the exit. The exit stares back at him», για όσα λέει ή για όσα δεν ομολογεί ακόμα αλλά υποψιαζόμαστε σύμφωνα με κάποια στοιχεία προοικονομίας. Αφ’ ενός προκαλεί τόσο χωρίς να δημιουργεί ασφυξία γύρω από λεπτά αλλά πάντα ανθρώπινα ζητήματα αφ’ ετέρου η αναμονή για την εξέλιξη και την λύση αυτού του δράματος παραμένει το ζητούμενο αλλά όχι αυτοσκοπός. Παντού συνυπάρχουν το ρομαντικό στοιχείο (ο ρομαντισμός είναι καλλιτεχνικό ρεύμα και μόνο κατ’ επίφαση έχει επικρατήσει  ένας.. γλυκανάλατος σχεδόν αισχρός συναισθηματισμός) και ένας down to earth υπερρεαλισμός που σε τσακίζει.

Η μουσική κινείται σε jazz, alternative rock, ambient και experimental industrial τόνους και ρυθμούς δημιουργώντας άλλοτε ένα εφιαλτικό περιβάλλον και άλλοτε πιο ανυπόμονα χαλαρό.  Οπωσδήποτε αποτελεί ένα από τα πολύ δυνατά χαρακτηριστικά του παιχνιδιού και σαφώς δεν είναι τυχαίο ότι ο δημιουργός Sad Mask Party ασχολείται επαγγελματικά με τη μουσική. Επίσης, τα ηχητικά εφέ είναι εξαιρετικά και πραγματικά έχουν τα αναμενόμενα -και επιδιωκόμενα προφανώς- αποτελέσματα με την ένταση της στιγμής να εκτονώνεται σε συνδυασμό με κάποια «καθησυχαστικά» σοκαριστική εικόνα κάθαρσης μέχρι την επόμενη σκηνή. Σειρήνες, στατικοί και μεταλλικοί ήχοι, αλλοιωμένα φωνητικά επενδύουν με τον καλύτερο τρόπο το περιβάλλον.

Ουσιαστικά σε όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού οι δραματικές κορυφώσεις αποτελούν ένα σπιράλ αλληλοδιαδοχής προσωπικών βιωμάτων με τα οποία διακρίνεται ίσως ένα ψυχομετρικό τεστ. Το παιχνίδι βρίσκεται ακόμα υπό ανάπτυξη καθώς προστίθενται πολύ συχνά νέα χαρακτηριστικά και περιβάλλοντα και φυσικά θα το παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκειμένου να μάθω τι ακριβώς συμβαίνει με τον χαρακτήρα! Αυτή η εξέλιξη δεν είναι αποτρεπτική από το να ξεκινήσετε το παιχνίδι καθώς πρόκειται για ένα έργο τέχνης το οποίο κάθε φορά μπορείτε να ερμηνεύσετε διαφορετικά. Που ξέρετε, ίσως ανακαλύψετε κάπου και τον εαυτό σας.

Το Mango είναι διαθέσιμο μέσω της πλατφόρμας του Steam.

Ευχαριστούμε θερμά τον Sad Mask Party για τη διάθεση του παιχνιδιού.

You may also like