fbpx
Home ReviewsGame Reviews Mafia: Definitive Edition | The Review

Mafia: Definitive Edition | The Review

Γράφει ο/η Λίνα Χριστοπούλου

Βρισκόμαστε στις αρχές της δεκαετίας του ’30, στην Lost Heaven, μια φανταστική πόλη, επηρεασμένη αρκετά από το Σικάγο. Σε ένα καθαρά noir κλίμα, ζούμε μέσα από το παιχνίδι, στην εποχή της ποτοαπαγόρευσης, στην εποχή ενός αρκετά αυταρχικού καθεστώτος, όπως και σε μια δύσκολη περίοδο, με την ανεργία λόγω παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης να χτυπάει κόκκινο και με τα βασικά αγαθά να είναι όλο και πιο δυσεύρετα. Αυτό έδωσε “πάτημα” στη μαφία αλλά και σε πολλών ειδών gangs, όχι μόνο να προωθήσουν αγαθά μέσω λαθρεμπορίου, αλλά και να πουλήσουν προστασία, σε πολίτες που το είχαν ανάγκη, μιας και με τα πάρε-δώσε τους με τη μαφία, δεν μπορούσαν πλέον να κάνουν διαφορετικά.

Ταξιτζής ή gangster;

Μέσα σε όλη αυτή την πολιτικοοικονομική “ανακατωσούρα”, ο νεαρός Tommy Angelo, πρωταγωνιστής και οδηγός ταξί στο επάγγελμα, έρχεται πιο κοντά στη δύναμη της πόλης και πιο συγκεκριμένα στον κύριο Salieri, επικεφαλή του δικού του gang της μαφίας. Τι θα μπορούσε να πάει στραβά για τον βασικό χαρακτήρα μας; Ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με την άνοδο και την πτώση ενός κλασικού gangster της εποχής και όλο το σκηνικό θα μπορούσε να θυμίζει άνετα, μια noir ταινία, με τα κλισέ της χαρακτηριστικά.

All the way from 2002 to today

Το πρώτο Mafia, κυκλοφόρησε το 2002 και αποτέλεσε ένα αρκετά σημαντικό σημείο της εποχής, μιας και για παράδειγμα, για τα τότε δεδομένα, είχε έναν μεγάλο χάρτη, με δυνατότητα εξερεύνησης της πόλης μέσω του βασικού story. 18 χρόνια μετά, η Hangar 13, κάνει μια πιστή μεταφορά και φέρνει το Mafia: Definitive Edition, το ίδιο παιχνίδι δηλαδή, αλλά πιο κοντά στα σημερινά δεδομένα, όσον αφορά το τεχνικό και οπτικοακουστικό κομμάτι.

Μετά από την αποτυχημένη remastered έκδοση του Mafia II, μπορώ να πω πως έγινε μια καλύτερη προσπάθεια για το remake του πρώτου τίτλου της σειράς και φαίνεται πως έγινε σοβαρότερη δουλειά. Το πρώτο πράγμα που θα προσέξει κανείς ανοίγοντας το παιχνίδι, είναι η οπτική βελτίωση, που σίγουρα δεν έχει καμία σχέση με τα γραφικά της εποχής του 2002. Παρόλο που κρατήθηκε και το retro/noir στοιχείο, πράγμα που μου άρεσε, τόσο μέσω των χρωμάτων, των φωτισμών, όσο και των σκηνικών, τα γραφικά, μιλώντας αντικειμενικά, θα μπορούσαν να είναι πολύ πιο δυνατά. Δεν ήταν άσχημα, ήταν όμως, κατά την ταπεινή μου γνώμη, μέτρια.

Το ίδιο ισχύει δυστυχώς και για άλλα κομμάτια του παιχνιδιού, όπως αυτά των μηχανισμών, της AI και του stealth μέρους. Σίγουρα υπάρχει βελτίωση σε σχέση με την πρώτη κυκλοφορία, αλλά επίσης τα βρήκα μέτρια έως κακά. Βλέποντας για παράδειγμα την AI, καλώς ή κακώς, μπήκα στο τρυπάκι του να συγκρίνω με άλλα παιχνίδια αυτής της εποχής και προφανώς, αυτή του Mafia: Definitive Edition, είχε τα κολλήματά της. Όχι μια στις τόσες, αλλά αρκετά συχνά και μπορεί να το παρατηρήσει κανείς αρκετά εύκολα, με την πρώτη βόλτα στην πόλη.

Προχωρώντας στους μηχανισμούς, δανεισμένους από Mafia III, έχουμε να κάνουμε με ένα κλασικό γραμμικό signle-player παιχνίδι, οπότε οι μηχανισμοί δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη ποικιλία. Γι αυτόν ακριβώς τον λόγο, πιστεύω πως θα μπορούσαν να είναι πιο ανεπτυγμένοι. Τόσο στους απλούς μηχανισμούς, όσο και στο stealth, δεν με συγκίνησε κάτι ιδιαίτερα. Διάβασα μάλιστα, πως αρκετά άτομα, σε αρχικό στάδιο του παιχνιδιού, όταν καλούμαστε να οδηγήσουμε ένα μονοθέσιο σε αγώνες, δεν χρειάστηκαν controller και πως ήταν πολύ πιο εύκολο σε σχέση με την πρώτη κυκλοφορία του παιχνιδιού. Ναι, ήταν πιο εύκολο, προφανώς. Ωστόσο, ήταν ένα σημείο το οποίο με κούρασε πολύ, με εκνεύρισε και βρήκα τον χειρισμό με keyboard αρκετά κακό, οπότε με έβαλε στη διαδικασία του controller. Ίσως να είναι καθαρά προσωπική μου άποψη, αλλά ήταν ένα μείον στο παιχνίδι. Παρόλα αυτά, για όσους το βρουν ευκολάκι, υπάρχει επιλογή στα options, ώστε το κομμάτι της οδήγησης, να γίνει πιο “αληθοφανές”, πιο ρεαλιστικό στον χειρισμό. Και πιστέψτε με, η οδήγηση αποτελεί ένα πολύ μεγάλο μέρος του Mafia. Γι αυτό άλλωστε, προστέθηκαν και μοτοσυκλέτες. Για να μην βαρεθούμε με τους 4 τροχούς.

Τα δύο βασικά χαρακτηριστικά του, είναι η οδήγηση και η δράση ή τα πιστολίδια, στα οποία δόθηκε μεγάλη βάση και εδώ γενικά το σώζει το καλό του story. Στην ίδια την πλοκή δεν θα μπορούσε να υπάρχει κάποια διαφορά ή βελτίωση, μιας και όπως προείπα, αποτελεί πιστή μεταφορά. Ευτυχώς όμως, λίγη εξτρά δουλίτσα, κατάφερε να του δώσει μερικούς παραπάνω πόντους.

Μια αρκετά μεγάλη βελτίωση, παρουσιάζεται στο lip sync και στο voice acting. Οι φωνές ηχογραφήθηκαν ξανά, με νέους ηθοποιούς και προσωπικά, ήταν το πρώτο πράγμα που με ενθουσίασε, από το πρώτο κιόλας cut-scene. Οπότε, νέο voice acting και καλύτερο lip sync, και τσουπ! Το τσίμπησε το ποντάκι του!

Αρκετά ευχαριστημένη έμεινα και από τα textures αλλά και τη μουσική. Και τα δύο ταιριάζουν υπέροχα στο ύφος της εποχής. Απαλή jazz μουσικούλα και πιο “ξεθωριασμένες” εικόνες, πόσο πιο noir;!

The Great Depression Era

Μέσα από 20 chapters και 15 περίπου ώρες gameplay, υπήρχαν και κάποια άλλα “εξτραδάκια” που αποτέλεσαν συν αλλά και μείον.

Παρόλο που η ιστορία έχει την δική της αίγλη και είναι αρκετά δυνατή, οι χαρακτήρες δεν έχουν αρκετό “βάθος”, οπότε αυτόματα δεν δέθηκα ούτε με τον πρωταγωνιστή, ούτε με κάποιον άλλο σημαντικό χαρακτήρα. Με λίγα λόγια, δεν δέθηκα με κανέναν και πιστεύω πως αυτό έχει μεγάλη σημασία. Αν δεν δεθεί κανείς έστω με κάποιον βασικό χαρακτήρα, τότε ποιο το νόημα της ιστορίας; Ήθελα την αγωνία για το αν θα ζήσει ή όχι κάποιος, αν θα ξεπεράσει κάποιο πιθανό πρόβλημα, αν θα γλιτώσει απο την αστυνομία, αλλά όχι. Υπάρχει μια μικρή επαφή με τα συναισθήματα του Tommy Angelo, αλλά όχι αρκετή, ώστε να νιώσω όσο έντονα θα ήθελα με την ιστορία του.

Έχουμε να κάνουμε με το Mafia. Το λέει και το όνομα του, πώς θα υπάρχει δράση και ευτυχώς είναι συνεχής. Αλλά, με ποια λογική σε ένα παιχνίδι που βασίζεται στη δράση και στα όπλα, να έχει τόσο περιορισμένο αριθμό όπλων; Γιατί; Θα μπορούσε να δοθεί ακόμα ένας πόντος από εμένα, αν μου έδινε περισσότερες επιλογές. Ακόμα και για την δεκαετία του ’30, θα μπορούσε να υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ποικιλία. Δυστυχώς όμως, και αυτό το κομμάτι, αμελήθηκε αρκετά.

Καλό και κακό της υπόθεσης, αποτελεί ο μεγάλος της χάρτης. Ναι, έχουμε απεριόριστο χώρο να περιηγηθούμε με την άνεση μας. Αλλά, παντού υπάρχει αυτό το αλλά. Όπως είπα στην αρχή, έχουμε να κάνουμε με ένα γραμμικό single-player και αυτό μας φέρνει μπροστά σε έναν κόσμο που μπορούμε να δούμε μόνο μέσα από τις αποστολές. Το καλό είναι πώς μέσω της ιστορίας, καλύπτεται όλος ο χάρτης. Η μαγεία του να εξερευνεί κανείς μόνος όμως, είναι άλλη. Για καλή μας τύχη, υπάρχει και το Free Roam Mode, όπου έχουμε την ελευθερία να τριγυρίζουμε στην πόλη, σαν την άδικη κατάρα ωστόσο, μιας και οι μόνες επιλογές εδώ είναι το να βρούμε κάποια κρυμμένα οχήματα ή τα κλασικά collectable περιοδικά του παιχνιδιού. And that’s it.

Στα θετικά τώρα, μιας και πήρα φόρα με τα αρνητικά, το παιχνίδι έχει ελάχιστα glitches και frame drops. Θετικό πάντα, γιατί είναι λίγα. Αν και η αλήθεια είναι πώς με την κακή AI για κάποιον λόγο, περίμενα και περισσότερα glitches.

Η Great Depression Era, όπως την ονόμασαν οι Αμερικανοί, η περίοδος δηλαδή κατά την οποία διαδραματίζεται η ιστορία του Tommy Angelo, ήταν όντως ολίγον τι καταθλιπτική, μιας και το remake του Mafia, θα μπορούσε, κατά τη γνώμη μου, να έχει καλύτερη τύχη και να εξελιχθεί περισσότερο.

Ευχαριστούμε θερμά την CD Media για τη διάθεση του παιχνιδιού.

0 σχόλιο
5

Ίσως σε ενδιαφέρει:

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies Συμφωνώ Μάθετε περισσότερα εδώ

Privacy & Cookies Policy