fbpx
Home ReviewsGame Reviews Horror Story: Hallowseed | The Review

Horror Story: Hallowseed | The Review

Γράφει ο/η Στέλιος Αναγνωστόπουλος

Why not why.

Δύσκολη η ανάληψη της παρουσίασης ενός ακόμα horror τίτλου αν αναλογιστούμε ότι οι παραγωγές της συγκεκριμένης θεματολογίας κατακλύζουν όλα τα επίπεδα της pop culture. Φρονώ ότι δεν αποτελεί δείγμα ματαιοδοξίας ούτε ψυχαναγκασμού η ενασχόληση με πολλούς και διαφορετικούς τίτλους, ειδικά όσον αφορά την indie σκηνή, αν θέλουμε να παρακολουθούμε δυναμικά και σε «πραγματικό χρόνο» την πορεία του είδους. Από την άλλη, είναι πρακτικά αδύνατον να παρουσιάσουμε όλους τους τίτλους που καταφτάνουν στο inbox ή έχουν περιέλθει εις γνώσιν μας άλλοτε με αξιώσεις και άλλοτε διατηρώντας χαμηλό προφίλ. Το “Horror Story: Hallowseed” είναι ένα από αυτά τα παιχνίδια που εντελώς τυχαία εμφανίστηκαν στην wishlist μου, μιας και προσθέτω οτιδήποτε μου φανεί ενδιαφέρον, φιλτραρίστηκε και αναφώνησα «γιατί όχι;». This is it’s story.

Hallowseed Horror Story

Η ιστορία είναι αρκετά βασική. Αισθάνεστε ευτυχισμένοι στην φανταστική τοποθεσία Hallowseed όπου έχετε κατασκηνώσει με δύο φίλους σας. Μετά την εξαφάνισή τους καλείστε να τους αναζητήσετε και να ανακαλύψετε τι ακριβώς συμβαίνει σε αυτό το μυστηριώδες, στοιχειωμένο -αλλά όχι απαραίτητα- αφιλόξενο μέρος. Μετά από μια μικρή περιπλάνηση σε εξωτερικούς χώρους θα αντικρίσετε την πόρτα ενός φαινομενικά εγκαταλελειμμένου σπιτιού… Πρόκειται για ένα psychological horror παιχνίδι το οποίο βασίζεται κυρίως στην αγωνία του άγνωστου παρά στον εφήμερο τρόμο.

And then there were none.

Αν και δεν έχει να προσφέρει κάτι αξιοσημείωτο στον τεχνικό τομέα, παραμένει αξιοπρεπές ως το τέλος και σε συνδυασμό με την μουσική υπόκρουση της ambient αισθητικής μέχρι την απόλυτη και έκτακτη σιωπή που διακόπτεται από τους στοιχειωμένους ήχους και την ανυπομονησία που εκπηγάζει από το κλειστοφοβικό περιβάλλον δημιουργείται ομολογουμένως μια πολύ σκοτεινή, αφόρητη και αποπνικτική, αν μου επιτρέπεται ο χαρακτηρισμός, ατμόσφαιρα σαν να ελλοχεύει μια σατανική παρουσία σε κάθε γωνία. Δεν περίμενα να αισθανθώ έτσι σε ένα τέτοιο παιχνίδι. Για να μην παρεξηγηθώ, προφανώς έχω ασχοληθεί με εκατοντάδες μικρές παραγωγές οι οποίες προσφέρουν μια αίσθηση τρόμου ή φόβου δυσανάλογη του «μεγέθους» τους. Αυτό, λοιπόν, δεν περίμενα να το συναντήσω σε αυτή την μικρή παραγωγή, δεν με προϊδέαζε δηλαδή, αλλά διαψεύστηκα πανηγυρικά. Τέλος, τα ελάχιστα και κατά συνθήκη voice over δεν είναι καθόλου άσχημα αν κρίνω από αντίστοιχες παραγωγές.

Ισορροπία του τρομ..εε φόβου.

Θα περιηγηθείτε κυρίως ανάμεσα στους ορόφους και στις υπόγειες εγκαταστάσεις του σπιτιού όπου θα προσπαθήσετε να ανακαλύψετε τι ακριβώς συμβαίνει και κατ’ επέκταση τι συνέβη στην παρέα σας. Κατά τη διάρκεια θα ανακαλύψετε κάποια «σοκαριστικά» στοιχεία με αρκετά -έτσι τα ερμήνευσα τουλάχιστον- μεταφυσικά υπονοούμενα για το τι θα επακολουθήσει. Ορισμένες στιγμές εμφανίζεται ένα σύντομο animation όπου ο χαρακτήρας τείνει με αγωνία τα παραμορφωμένα χέρια του πράγμα το οποίο υποδηλώνει ότι κάτι εφιαλτικό πρόκειται να συμβεί -ή μήπως έχει ήδη συμβεί;-, μια μεταμόρφωση ως προοικονομία για επόμενο update.

Το παιχνίδι είναι πρώτου προσώπου, με κλασικό χειρισμό και με το inventory να μην είναι εμφανές, άρα και μη προσβάσιμο κατά το δοκούν, με τα αντικείμενα να χρησιμοποιούνται αυτομάτως δοθείσης της ευκαιρίας. Οι γρίφοι αποτελούνται αποκλειστικά από μηχανισμούς seek and find υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις και τοποθεσίες. Δεν χαρακτηρίζονται από τη δυσκολία τους αν εξαιρέσουμε τον τελευταίο γρίφο όπου καλείστε να εντοπίσετε τις σελίδες ενός βιβλίου εξορκισμών για τον οποίο δεν κατάφερα τελικά να τις συλλέξω όλες χωρίς όμως αυτό (πιστεύω τουλάχιστον) να επιδρά στην εξέλιξη του παιχνιδιού. Κυρίως, θα ψάχνετε κλειδιά με τα οποία θα ανοίγετε πόρτες και θα αποφεύγετε τον δαίμονα που σας καταδιώκει όπου σε αρκετές από αυτές τις σκηνές καταδίωξης φαίνεται οξύμωρο πώς μια απλή πόρτα (έστω να δεχτώ ότι είναι demonproof από τα θρησκευτικά σύμβολα..) που θα κλείσετε πίσω σας τον εμποδίζει από το να σας εντοπίσει. Θεωρώ ότι δεν αποτελεί ρεαλιστική ασυνέπεια σε τέτοιο βαθμό ώστε να σας απογοητεύσει και θα το αποδεχτείτε κατά παρέκκλιση αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είναι άρτια δομημένο σαν ιδέα. Οι τριγμοί στα δάπεδα και στους τοίχους, ξεχαρβαλωμένα πορτρέτα, εστίες νοσηρού φωτισμού, οι νότες στο πιάνο (στο οποίο κάνετε save παίζοντας!), ζωώδη και ενστικτώδη ανθρώπινα πάθη εμφανίζονται με ηχητικές αρρυθμίες καταλήγοντας σε οράματα και παραισθήσεις, το ouija board (υπό ανάπτυξη και περιορισμένης χρήσης), σατανιστικές τελετές με ανθρωποθυσίες και άλλα θα αποσπάσουν την προσοχή σας επιτείνοντας τον φόβο και ακινητοποιώντας σας προσώρας μέχρι να προσανατολιστείτε ξανά με την λογική της αποδόμησης.

Κάποια σημεία, όπως ο λαβύρινθος στον οποίο λαμβάνει μέρος και το τελευταίο τμήμα του παιχνιδιού, ίσως προκαλέσει την υπομονή σας με την έλλειψη πληροφοριών οδηγώντας πολλές φορές σε αδιέξοδα. Θα περιπλανηθείτε σε καινούργια μέρη μετά από κάποιο cutscene στα οποία δεν ισχύουν οι κανόνες του υπόλοιπου παιχνιδιού ήτοι δεν θα έχετε στη διάθεσή σας ούτε τον πολύτιμο φακό ούτε τα αντικείμενα του «inventory». Αυτοί οι κόσμοι είναι κατά πάσα πιθανότητα ονειρικοί και υποσυνείδητοι χωρίς όμως να υπάρχει ακόμα κάποια απάντηση σε αυτές τις εικασίες. Κατά την περιπέτειά σας κυριαρχούν δύο συναισθήματα· του μυστηρίου που καταλήγει τελικά στον τρόμο. Αυτή η διάρκεια όμως, αυτή η αναμονή μέχρι το πέρασμα από το αόριστο μυστήριο στον συγκεκριμένο τρόμο είναι ακόμα πιο ανησυχητική απ’ ότι το τελικό αποτέλεσμα του τρόμου!

Συνολικά το παιχνίδι διαρκεί περίπου μια με μιάμιση ώρες αλλά η περαιτέρω ανάπτυξη υπόσχεται έξι χορταστικές συνολικά ώρες. Αν και βραχεία η διάρκεια, η δράση και οι συγκινήσεις είναι τόσο συμπυκνωμένες που η εμπειρία θα σας αποζημιώσει και, μάλιστα, θα χάσετε την αίσθηση του πραγματικού gaming χρόνου μέχρι να αντικρίσετε το “to be continued” της cliffhanger τελευταίας σκηνής.

Πρελούδιο αντί επιλόγου

Το παιχνίδι είναι υπό ανάπτυξη, οπωσδήποτε θα βαθμολογηθεί ως τέτοιο και αναμένω το update με συγκρατημένες προσδοκίες. Μπορεί να μη διαθέτει state of the art γραφικά, να υπάρχει η αίσθηση της ανακύκλωσης ή υιοθέτησης κλασικών horror μοτίβων και συμπεριφορών αλλά στην πραγματικότητα η δαιμονική ατμόσφαιρα, μια πολύ περίεργη αίσθηση ομολογώ που διαπερνά όλο το παιχνίδι σαν να υπάρχει όντως κάτι ιερόσυλο, όπως ανέφερα και στην αρχή της παρουσίασης, δεν αφήνει περιθώριο αμφισβήτησης για τις επιδιώξεις του δημιουργού.

Ευχαριστούμε θερμά την 1C Entertainment για τη διάθεση του παιχνιδιού.

You may also like