fbpx
Home ReviewsGame Reviews Hades | The Review

Hades | The Review

Γράφει ο/η Στέλιος Αναγνωστόπουλος

«Δεν είναι υπερβολή να πούμε πως ο μύθος είναι το μυστικό άνοιγμα από το οποίο διαμοιράζονται οι ανεξάντλητες ενέργειες του κόσμου στην ανθρώπινη πολιτιστική εκδήλωση. Οι θρησκείες, οι φιλοσοφίες, οι τέχνες, οι κοινωνικές δομές του πρωτόγονου και του ιστορικού ανθρώπου, οι πρώτες τεχνολογικές και επιστημονικές ανακαλύψεις, καθώς και τα όνειρα του εφιαλτικού ύπνου, αναδύονται από το βασικό μαγικό κύκλο του μύθου»

-Joseph Campbell, «Ο ήρωας με τα χίλια πρόσωπα, ο ρόλος του ήρωα στην παγκόσμια μυθολογία».

Προοίμιο

Όσοι παρακολουθείτε τα κείμενά μου θα έχετε ίσως παρατηρήσει ότι αποφεύγω όσο αυτό είναι εφικτό να ορίζω, να κατηγοριοποιώ ένα παιχνίδι εκτός κι αν οι ανάγκες της παρουσίασης είναι επιβεβλημένες. Ο λόγος, όπως έχω αναφέρει, είναι η πεποίθησή μου πως ό,τι ορίζεται ταυτόχρονα περιορίζεται και οι ορισμοί γενικότερα είναι υπερβολικά προσδιορισμένοι που απλά βοηθούν πρακτικά την κατηγοριοποίηση σε είδη. Πολλές φορές, μάλιστα, δημιουργούν και πανηγυρικές σχεδόν αρνητικές εντυπώσεις, προκαταβάλουν παίχτες οι οποίοι υπό άλλες συνθήκες ίσως επέτρεπαν στον εαυτό τους να δοκιμάσουν κάτι καινούργιο. Όπως γνωρίζετε, τα αγαπημένα μου είδη είναι τα adventures και τα rpg σε όλες τις γνωστές ή μη υποκατηγορίες τους αλλά αυτό δε με απέτρεψε από το να ασχοληθώ με fps, racing games, strategy και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ανάξιο λόγου και ενδιαφέροντος από έναν ιδεοληπτικό, στα όρια του σεχταρισμού «ελιτιστή»-σνομπ των εν λόγω ειδών. Δεν έχω την υπομονή να ασχοληθώ με flight/space simulator αλλά ένα από τα πιο αγαπημένα μου παιχνίδια είναι το Elite:Dangerous και το No Man’s Sky. Δε θα αναφερθώ με περισσότερα παραδείγματα αφού νομίζω ότι αντιλαμβάνεστε τι θέλω να πω. Σκεφτείτε για παράδειγμα ότι η «γενική» κατηγορία walking simulator περιλαμβάνει τα The Stanley Parable και What Remains of Edith Finch· τα αυτό συμβαίνει και με την κατηγορία των visual novels με παιχνίδια όπως τα Doki Doki Literature Club, VA-11 Hall-A και αναλογιστείτε λίγο τις συνέπειες μιας ακατάδεκτης λογικής. Το τελευταίο roguelike που έπαιξα (και το απέκτησα πρόσφατα και σε συλλεκτική έκδοση) είναι το Dungeon of the Endless και ακολουθούν παιχνίδια που ίσως εκπλαγείτε όταν μάθετε ότι έχω ασχοληθεί αλλά ο χώρος είναι περιορισμένος και πολύτιμος. Δε μπορώ να ισχυριστώ, λοιπόν, ότι αποφεύγω ούτε ότι ασχολούμαι και με roguelike games. Απλά ξεχωρίζω, δεν είμαι προκατειλημμένος, αποφεύγω κοντόθωρες εκτιμήσεις, διερευνώ και αποφασίζω. Με αυτή τη διαίσθηση αναζήτησα και επέλεξα το Hades. Η Supergiant Games μετά τις διαδοχικές επιτυχίες των Bastion, Transistor και Pyre επιστρέφει δριμύτερη για να μας δημιουργήσει ακόμα μεγαλύτερες προσδοκίες!

Έπος δίχως Μούσα

Ο Ζαγραίος είναι ο γιος του θεού Άδη. Εκτοπισμένος και βαθιά πληγωμένος από την αδιάφορη γενικά στάση του πατέρα του, προετοιμάζεται να εγκαταλείψει για πάντα το βασίλειο των νεκρών αναζητώντας πιο χοϊκές και θνητές εμπειρίες αφού ασφυκτιά κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του δεσποτικού θεού. Ναι, θα εντοπίσουμε και διάφορα σύνδρομα στα οποία έχει αναφερθεί ο Γιούνγκ αλλά νομίζω ότι ευκόλως εννοούνται.Το πρότυπο του amor fati (έρωτας για το πεπρωμένο) ήρωα -ένας εμπειρικός όρος αφού κάθε κοινωνία και εποχή αποδίδουν σχεδόν αυτονόητη σημασία σε αυτόν- αποτυπώνεται πλήρως στο πρόσωπο του Ζαγραίου μέσω της επιθυμίας του να αποδράσει, να προκαλέσει την Ειμαρμένη χωρίς να αναλογίζεται τις όποιες συνέπειες, κόντρα σε άγραφους νόμους. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι μηχανορραφίες και τα μυστικά επικεντρώνονται γύρω από την καταγωγή του αφού μετά την αποκάλυψη ότι η πραγματική του μητέρα δεν είναι η Νύξ κάτι ύποπτο συμβαίνει στον περίγυρό του. Στην αναζήτησή του θα παρέμβουν οι θεοί του Ολύμπου αλλά και διάφορες μυθολογικές προσωπικότητες όπως ο Διόνυσος, ο Ορφέας, η Ευρυδίκη, ο Πάτροκλος μέσα από τους οποίους θα ξεδιπλώνονται παράλληλα μικρότερες ιστορίες που όμως διαμορφώνουν το κλίμα αποτελώντας το ιδανικό παρασκήνιο για την ιστορία μας.  

Οπτικοακουστικό μωσαϊκό

Στον οπτικοακουστικό τομέα το Hades ξεπερνάει κάθε όριο, κάθε ιδανικό προκαλώντας σχεδόν ύβρι. Είναι πραγματικά σκανδαλώδης η επιτυχία της Supergiant Games για μια ακόμα φορά επιτυγχάνοντας να δημιουργήσει ένα διονυσιακά τεχνικό «όργιο» με τα γραφικά και με την μοναδική μουσική επένδυση είτε πρόκειται για το μελωδικό ηχητικό background είτε για το πεδίο της μάχης. Τύμπανα πολέμου, ηλεκτρικές κιθάρες με απίστευτα riffs, ακόμα και παραδοσιακά όργανα σε πιο mild σκηνές απολαμβάνονται υπεύθυνα και κατά προτίμηση με τον ήχο σε υψηλή ένταση. Θέματα της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας σε δυναμικό περιβάλλον, εκπληκτικά εφέ μάχης, φανταστικό animation. Τα πορτρέτα των χαρακτήρων στους διαλόγους είναι υψηλής ποιότητας και αισθητικής όπως ακριβώς συμβαίνει και με τις φωνές οι οποίες ανάλογα με τον ρόλο αποδίδουν εξαιρετικά τον χαρακτήρα που υποδύονται· άλλοτε επιβλητικές, άλλοτε παιχνιδιάρικες και λάγνες. Σε γενικές γραμμές, το παιχνίδι παρουσιάζει, ειδικά για το είδος του, έναν απίστευτο συγκερασμό στον τεχνικό τομέα κάτι που σίγουρα θα ικανοποιήσει ακόμα και τους πιο απαιτητικούς.

Ραψωδίες και διονυσιακά οινοπνεύματα

Πάρτε βαθιά ανάσα προτού περιπλανηθείτε στις επόμενες γραμμές. Είναι αδύνατον να απαριθμήσουμε όλες τις διαθέσιμες επιλογές οπότε θα αναφερθούμε όσο πιο συνοπτικά γίνεται (σημείωση αφού ολοκλήρωσα τη σύνταξη: απέτυχα να περιγράψω συνοπτικά αυτό το διαμάντι, oh well). Η υπεραφθονία οπλισμού,  τα αναβαθμιζόμενα power ups που σας προσφέρουν οι θεοί στα randomly generated δωμάτια, το bash μαζί με τις special κινήσεις σας, τα spells, η εκμετάλλευση του περιβάλλοντος ώστε να προξενήσετε ζημιά στους εχθρούς αποτελούν τον βασικό πυρήνα του gameplay. Oι επιλογές και οι εναλλαγές ανάμεσα στα έξι όπλα διαφορετικής βαρύτητας και ιδιοτήτων, με τις αναβαθμίσεις και τις κινήσεις να ανανεώνονται συνέχεια μέσα σε αυτό το ρευστό στρατηγικά σκηνικό, αντί να επικρατήσει η ματαιότητα, αντιθέτως, ανατρέπεται καταλήγοντας σε πλεονέκτημα ώστε να βρείτε την ισορροπία μεταξύ αυθόρμητης λογικής, αντανακλαστικών, «ωραίας» τύχης αλλά και αγωνίας για την όποια έκβαση! Πριν προχωρήσετε στο επόμενο δωμάτιο θα επιλέγετε συνήθως μεταξύ διαφορετικών πυλών οι οποίες εμφανίζουν διακριτικά σύμβολα. Έτσι όταν π.χ. υπάρχει το νόμισμα σαν σύμβολο σημαίνει ότι θα συναντήσετε τον Χάροντα ο οποίος σας πουλάει αντικείμενα, τα σύμβολα των θεών χαρακτηρίζουν συγκεκριμένα power ups με διαφορετικές ιδιότητες, τα κλειδιά τα οποία θα σας επιτρέψουν να ξεκλειδώσετε όπλα, στατιστικά και άλλα πολλά. Το αντικείμενο της επιλογής παραδίδεται όταν εξολοθρεύσετε όλους τους αντιπάλους στο εν λόγω δωμάτιο. Κάθε σας επιστροφή στο παλάτι εξελίσσει επανειλημμένα την ιστορία και δεν αποτελεί απλά reset στις προσπάθειές σας, συχνό φαινόμενο στα παιχνίδια του είδους. Έτσι είναι διάχυτο το αίσθημα της συνέχειας ώστε να μην κυριαρχεί η απελπισία της στυγνής επανάληψης.

Η ανείπωτη διέγερση που θα νιώθετε με κάθε νίκη επί του αντιπάλου κορυφώνεται στα bosses τα οποία δε χαρίζονται, απαιτούν αντανακλαστικά και φαντασία ώστε να τα αντιμετωπίσετε για νιοστή φορά με την όποια αμηχανία και αμφιβολία σας κυριεύει. Οι θεοί παρουσιάζονται άλλοτε σαν οδηγοί υποδεικνύοντας μεθόδους μάχης μέσα από τα power ups και τα boost που σας προσφέρουν ώστε να επιλέξετε κάθε φορά τα πιο κατάλληλα. Σημειωτέον ότι και αυτά τα power ups είναι αναβαθμιζόμενα. Με τα coins που συλλέγετε αγοράζετε αντικείμενα που άλλοτε σας προσφέρουν hp, status και environmental effects ενώ με τα darkness points αναβαθμίζετε τα skills σας. Κάποια επιπλέον χαρακτηριστικά του παιχνιδιού είναι τα points of interest τα οποία συνοδεύονται με αφήγηση όπου πληροφορείστε επιπλέον στοιχεία για το μέρος στο οποίο βρίσκεστε και τα time trials μετά τις μάχες -συνήθως υποκινούμενα από τον πατέρα σας- όπου καλείστε να αντιμετωπίσετε ορδές εχθρών με διάφορα έπαθλα. Όταν ηττάσθε επιστρέφετε στα διαμερίσματα του Άδη όπου θα ακούσετε νέους διαλόγους από τους θαμώνες του, συμβουλές, σχολιασμούς για την πορεία σας αλλά και ενδιαφέρουσες ιστορίες. Επίσης, ενδιαφέρουσα προσθήκη είναι η δυνατότητα διακόσμησης τόσο του δωματίου σας όσο και του υπόλοιπου παλατιού με αντικείμενα τα οποία αγοράζετε και άλλοτε έχουν αποκλειστικά διακοσμητικό χαρακτήρα και άλλοτε πιο πρακτικό προσφέροντας στον Ζαγραίο διάφορες δυνατότητες.

Στην κλίνη σας βρίσκεται κρεμάμενος ο τεράστιος καθρέφτης σας μέσα από τον οποίο αναβαθμίζετε τα skills σας και ενεργοποιείτε νέες δυνατότητες. Επίσης, πεσμένοι μυθικοί ήρωες θα σας εκμυστηρευτούν μυστικά και προσωπικά γεγονότα ενώ θα σας προσφέρουν διάφορα items με βραχυχρόνια και περιορισμένα status effects ενώ τα items χρησιμοποιούνται αυτομάτως. Ναι, θα οργιστείτε κάθε φορά που θα βρίσκεστε όλο και πιο κοντά στο επόμενο επίπεδο αλλά το πάθος θα κυριαρχήσει όταν αναλογιστείτε τις δυνατότητες που θα ξεκλειδώσετε όταν επισκεφτείτε ξανά τα διαμερίσματα του παλατιού ώστε να προετοιμαστείτε για την «ρεβάνς». Και αυτή είναι ακριβώς η μαγεία του Hades: το σύστημα προόδου που δεν αφήνει περιθώρια εγκατάλειψης.

Κατά τη διάρκεια της περιπέτειάς σας θα συναντήσετε, όπως αναφέρθηκε, μορφές της ελληνικής μυθολογίας από το αρχαιοελληνικό πάνθεο και από τα ομηρικά έπη. Από τον Αχιλλέα και τη Μέδουσα, από το δωδεκάθεο και τον Χάροντα, από το Χάος και τις Μοίρες μέχρι τον αφηγητή του παιχνιδιού θα ειπωθούν ιστορίες, θα εκτυλιχθούν επικοί διάλογοι που δεν θα ανέμενε κανείς εύκολα. Μία καταπληκτική αλληγορία/συμβολική είναι η περίπτωση του Σίσυφου ο οποίος έχει ξαποστάσει από το αΐδιο κύλισμα του βράχου παραδίδοντας σε.. εσάς το «προνόμιο» να κινηθείτε με τη σισύφεια λογική του παιχνιδιού! Είναι από τα ελάχιστα παιχνίδια όπου δεν αισθάνθηκα ότι χειρίζομαι έναν «κέρσορα». Αν και ισομετρικό παιχνίδι τρίτου προσώπου, δε νιώθεις αποκομμένος από το περιβάλλον, τη δράση και την ιστορία ούτε αποξενώνεσαι εν συγκρίσει με τα πιο «προσιτά» παιχνίδια πρώτου προσώπου και αυτό αποτελεί τεράστια επιτυχία. Τέλος, στο παλάτι του Άδη θα ανταμώσετε με διάφορους θαμώνες ενεργοποιώντας διαλογικά πληθώρα events τα οποία προσθέτουν στο lore και όχι μόνο. Επίσης, θα κρυφακούσετε συζητήσεις μεταξύ των οποίων και των ψυχών που ενοικούν εκεί και θα μάθετε τις αιτίες θανάτου τους. Όλα αυτά συμβάλλουν απολύτως σαν καταλύτης για τη μύησή σας στην ατμόσφαιρα του παιχνιδιού η οποία δεν εξαντλείται συμβολικά στα γραφικά του αναπαριστώντας μυστηριακές εποχές και παρασύροντας το όποιο θυμικό.

Ευοί, ευάν

Δεν είναι εύκολο να περιγράψεις και να αποκαλύψεις στην πληρότητά του ένα παιχνίδι που θέτει ξανά νέα δεδομένα τα οποία ξεπερνούν τους «φραγμούς» του είδους· αυτό κατά κάποιο τρόπο είναι και το συμπέρασμα, η κατακλείδα του αρχικού «προοιμίου» της παρουσίασης. Δεν είναι εύκολο και σίγουρα έχω παραλείψει πράγματα αλλά σας διαβεβαιώ αυτό είναι το λιγότερο. Αυτό που σίγουρα δε μπορώ να σας μεταφέρω είναι η αίσθηση του παιχνιδιού, το εθιστικό gameplay, η συνέχεια και το νόημα που αποπνέουν οι πράξεις σας, μια επιμελώς δομημένη ιστορία στην οποία βρίσκει πρόσφορο έδαφος ο τεχνικός προσδιορισμός με εκπληκτικά αποτελέσματα. Το Hades είναι κατ’ εμέ μακράν το παιχνίδι της χρονιάς και δε νομίζω ότι οι εννέα Μούσες θα παρουσίαζαν οποιαδήποτε ένσταση να υιοθετήσουν ένα επιπλέον μέλος· την Supergiant Games.

Μια δεύτερη γνώμη
Ομολογουμένως ένοιωσα τεράστια έκπληξη όταν ξεκίνησα να παίζω το Hades, αλλά ακόμα μεγαλύτερη όταν επέστρεψα από τους “νεκρούς” για να ξεκινήσω εκ νέου την απόδραση. Η εκπληκτική απόδοση της roguelike τεχνικής μου ξύπνησε ξεχασμένα ένστικτα που συνήθως έβγαιναν στην επιφάνεια με μια ακόμα ρίψη κέρματος, μια ακόμα προσπάθεια να πετύχω κάτι καλύτερο, έναν ακόμα μορφασμό που κρύβει τη σκέψη “Τώρα θα σου δείξω ρε *sic*”. Ω ναι! Είναι τόσο διασκεδαστικό να χάνεις σε αυτό το κομψοτέχνημα, είναι τόσο όμορφο να “ζεις” στον κόσμο του! Μην το χάσετε με τίποτα, σίγουρα θέτει νέα standards και αναμένεται με άνεση να βρίσκεται υποψήφιο για Παιχνίδι της Χρονιάς!

Νίκος Καραζαφείρης

Ευχαριστούμε θερμά την Supergiant Games για τη διάθεση του παιχνιδιού.

0 σχόλιο
12

Ίσως σε ενδιαφέρει:

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies Συμφωνώ Μάθετε περισσότερα εδώ

Privacy & Cookies Policy