fbpx
Home Reviews Avengers: Endgame Review (spoiler free)

Avengers: Endgame Review (spoiler free)

Γράφει ο/η Νίκος Καραζαφείρης

Χρειάστηκαν 22 ταινίες μέσα σε μόλις 11 χρόνια για να ολοκληρωθεί το έπος του Marvel Cinematic Universe (MCU). Σε κινηματογραφικό επίπεδο αυτό κανονικά θεωρείτε κορεσμός, ντυμένος σε αποχρώσεις ξεζουμίσματος με μια στάλα “άντε πάλι”. Παρ’ όλα αυτά, οι πολλαπλές προσωπικότητες που παίρνουν μέρος και το πλούσιο περιεχόμενο που έστρωσαν τα κόμικς εδώ και πολλές δεκαετίες, κατάφεραν να κρατήσουν την ποιότητα αρκετά υψηλά, ίσως με ανοδικό ρυθμό σε κλίμακα ενδιαφέροντος. Πως όμως τελειώνει το έπος;

Ή καλύτερα, πως αρχίζει το τελευταίο μέρος αυτού του έπους; Μετά από ένα φινάλε που σοκάρισε και άφησε αμέτρητες προσδοκίες για την συνέχεια του Infinity War, ο θεατής δέχεται μια τελευταία ριπή ρίγης από τα πρώτα κιόλας λεπτά της ταινίας, καθώς εξελίσσεται ενώπιον του μια δραματική σκηνή που επανεκκινεί τα συναισθήματα που έλαβε ένα χρόνο πριν. Με έναν όχι ιδιαίτερα μαεστρικό, αλλά δραματικά έντονο τρόπο, μια τρύπα κλείνει και πλέον ο θεατής γνωρίζει πως αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει για τις επόμενες 3 ώρες δεν θα τον ξενίσει αλλά θα ικανοποιήσει την ακόρεστη εκδικητική του δίψα. Γνωρίζει κατά βάθος τι θα συμβεί, αλλά δεν γνωρίζει τον τρόπο.

Ακολουθώντας τις περίτεχνες τεχνικές παρουσίασης φόρτου συναισθημάτων που διαδραματίζονται σε κάθετες ευμεγέθεις εικόνες στα κόμικς, οι Αφοί Ρούσο δεν ντρέπονται να χρησιμοποιήσουν deus ex machina πρακτικές για να βάλουν τέλος σε προβλήματα που μόνο κοιλιά θα δημιουργούσαν στην πορεία της ταινίας. Με νύξεις σε νιχιλιστικά θέματα, δημιουργείτε μια αύρα συμπερασμάτων στους ανά τις αίθουσες θαμώνες, που συνειδητοποιούν πως για την επίτευξη ενός στόχου, προηγείται σκληρή δουλειά και πολύς χρόνος. Ο χρόνος είναι το μεγαλύτερο όπλο των original 6 Εκδικητών, τουλάχιστον στο πρώτο μέρος της ταινίας, είναι ένας αφανείς σύμμαχος που τους δίνει την ευκαιρία να σχεδιάσουν τα επόμενα βήματά τους και να μας δείξουν ίσως κάτι διαφορετικό από τους κλισέ εαυτούς τους. Κανείς δεν φαίνεται να βιάζεται, η εκάστοτε συζήτηση που εξελίσσεται στην οθόνη θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί από εποικοδομητική έως WTF. Δεν κάνεις σούζα την πρώτη φορά που θα ανέβεις στην μηχανή, θα μάθεις να αλλάζεις ταχύτητες, θα πηγαίνεις σιγά μέχρι να συνηθίσεις τον όγκο της και μετά ορμάς. Έτσι κι εδώ, σε μια αλληλουχία σκηνών που ανεβοκατεβάζει την λίμπιντο του θεατή, οι σκηνοθέτες καταφέρνουν να απομυθοποιήσουν και να εξανθρωπίσουν το πάνθεον των ηρώων που ακόμα κατέχει σάρκα και οστά, έως ότου κάτι να κάνει κλικ και να ξεκινήσει επιτέλους η δράση.

Ένας ακόμα από μηχανής θεός προσφέρει μια λύση στην ψυχοφθόρα απορία του τι μέλλει γενέσθαι, όπου με ανατροπές καθαρά επιστημονικής φαντασίας σεναρίου γινόμαστε όλοι δόκτορες πυρηνικής φυσικής σε αδιανόητου επιπέδου κλίμακα. Και έτσι απλά και ξάστερα, με αρκετό άγχος και ολίγα χαχανητά βαδίζουμε στο δεύτερο μέρος, όπου όλα δείχνουν να πάνε καλά, βυθίζοντας την κρίση μας σε ένα πηγάδι λήθης που δεν μας καθιστά ικανούς να σκεφτούμε καθαρά πως ότι ζούμε είναι στην ουσία ένα αναμάσημα που διέπεται από συμπαντικούς και λογοτεχνικούς νόμους. Πηδάς από τη χαρά σου σε μια σκηνή, προσγειώνεσαι απότομα στην άλλη, με το φρύδι σηκωμένο και η σκέψη σου να διαιωνίζεται από μία μόνο φράση: “Αχ ναι ρε…”. Ο ορισμός της επιστημονικής φαντασίας διεκπεραιώνεται τρανταχτά και χτυπάει την ιστορία αλύπητα την στιγμή που το χέρι σου σταματά να σφίγγει το μπράτσο της καρέκλας και χαϊδεύει το πηγούνι σου με στόμφο.

Υπάρχουν απώλειες, αλίμονο, αλλά ήταν πάντα μπροστά σου, ακόμα κι ένα χρόνο πριν και τώρα τις καταλαβαίνεις. Η ωρίμανση των χαρακτήρων ή ακόμα και η αποβλάκωση τους, τους φέρνει σε ένα πιο γήινο επίπεδο όπου η ταύτιση τους με έναν 13χρονο ή 60χρονο γίνεται σχεδόν ακαριαία. Ξέρουμε πλέον πως δεν θα τρέχουν με 200 στη στροφή για να σώσουν τον κόσμο αλλά ούτε πως θα πάρουν τα βουνά να γίνουν ερημίτες. Η υπαρξιακή τους ταυτότητα κλονίζεται σε βαθμό που μόνο μια ομαδική δουλειά μπορεί να φέρει αυτό το υπεραναμενόμενο αποτέλεσμα. Τέλος οι Ράμπο, τέλος η σαπουνόπερα, πλέον υπάρχει και το ενδεχόμενο ανθρωπίνου λάθους στον ορίζοντα. Μα αγαπητέ αναγνώστη, μην ξεχνάς πως δεν βλέπεις πλέον μια ιστορία πολέμου και αφανισμού, παρακολουθείς την εξέλιξη μιας κοινωνικής κατάρρευσης, μιας κρίσης και το πως στο καλό θα έρθει το τέλος αυτής και η ορθοποδία.

Ωσάν μια κλασική Ντισνεϊκή ταινία, οι αναφορές σε άλλα τέκνα της εταιρίας δίνουν και παίρνουν, κάνοντας το έμπειρο μπλοκμπαστερικό μάτι να κοκκινίζει από ηδονή κάθε φορά που βλέπει ένα χέρι να κόβεται, φόρος τιμής στον Λουκά Ουρανοπερπατητή. Οπότε ναι, βγάλε από το μυαλό σου όλες τις δραματικές εκφάνσεις που σου προσέφερα παραπάνω και θυμήσου ότι βλέπεις το ιερό δισκοπότηρο των blockbuster, εισχωρώντας στο καθοριστικό 3ο μέρος. Και η παρέλαση των κλισέ ξεκινά, βλέποντας ότι περίμενες να δεις αλλά φοβόσουν να διανοηθείς. Γίνεσαι μάρτυρας μαχών επικών διαστάσεων που μόνο τρισμέγιστοι υπολογιστές θα μπορούσαν να δημιουργήσουν, οι ατάκες πετούν ανάμεσά μας όπως τα κουνούπια ένα Αυγουστιάτικο βράδυ, γνώριμες φάτσες που αγάπησες αλλά και κάποιες που κάνουν το μυαλό σου να δουλεύει στο κόκκινο για να θυμηθείς που τις είδες, παρελαύνουν στην οθόνη σου με μια άρτια σκηνοθετική επιμέλεια που έχει σαφείς επιρροές από παρουσίαση “αθλητών” του WWE. Άρτος και θέαμα, εικόνα και ήχος, σκόνη και θρύψαλα! Και να ακόμα μια παρουσία deus ex machina. Αλλά σε αυτή τη φάση η αδρεναλίνη σου δεν αφήνει το μυαλό σου να απογοητευτεί που οι Αφοί Ρουσό θα χάσουν τον Χρυσό Φοίνικα, το μόνο που σκέφτεσαι είναι να ζητωκραυγάξεις, δυνατά, χωρίς ντροπή, εξάλλου δεν παρακολουθείς απλά μια ταινία, ζεις ένα κοινωνικό και πολιτιστικό φαινόμενο.

Ελέω αναπόφευκτης σήψης των ανθρωπίνων δυνάμεων, το φινάλε συγκινεί. Όχι πως χρήζει δαφνών πρωτοτυπίας, αλλά απλά δεν ήθελες να το δεις, αν και το έζησες σε πολλά blockbuster της τελευταίας γενιάς. Παίρνεις μια βαθιά ανάσα, κουνάς περιφρονητικά το χέρι σου στις politically correct αναφορές που φέρνει η new age και αντιδράς πολύ απλά, με ένα χαμόγελο. Έως ότου βγεις από την αίθουσα και συνειδητοποιείς πως υπάρχει ακόμα πολύ ζουμί στην υπόθεση και τίποτα δεν τελειώνει.

Δείτε το Avengers: Endgame, κλείνει με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο την 22λογία του MCU και χαρίζει χαρά σε όσες ενεργητικές αισθήσεις μπορεί. Δεν είναι δα και ταινία του Κουροσάβα, αλλά ο ίδιος θα ήταν περήφανος αν την έβλεπε και αναγνώριζε τις επιρροές του μέσα σε αυτήν.

3 Σχόλια
10

Ίσως σε ενδιαφέρει:

Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies Συμφωνώ Μάθετε περισσότερα εδώ

Privacy & Cookies Policy