fbpx
Home HOT A hard day’s Summoner: Stories from social video gaming

A hard day’s Summoner: Stories from social video gaming

Γράφει ο/η Στέλιος Αναγνωστόπουλος

(Image credit: Medium)

Το general chat room στα διαδικτυακά παιχνίδια και κατ’ επέκταση η εικονική επικοινωνία μέσα από αυτά έχει όλες τις προδιαγραφές ώστε να χαρακτηριστεί -επιεικώς- ως ένας ακόμα «μη-τόπος», δηλαδή ένα μέρος που δεν υφίσταται κοινωνικά ή υφίσταται για συγκεκριμένους λόγους έξω όμως πάντα από το κοινωνείν χωρίς, δηλαδή, ανθρώπινη διάδραση, τηρουμένων φυσικά των ψηφιακών αναλογιών αν και θεωρώ ότι για τόσο ανεύθυνες και βερμπαλιστικές ανοησίες οι καθ’ ύλην αρμόδιοι είναι οι ακαδημαϊκοί και ερευνητές των digital και ludology studies και στο τέλος τέλος δεν υπάρχουν πρόσφατες και σύντομες «απαντήσεις» για ένα τόσο νέο και απρόβλεπτο πεδίο έρευνας στον ακαδημαϊκό χώρο για μιλήσουμε για φαινομενολογία ή οντολογία του ηλεκτρονικού παιχνιδιού με ορισμούς που καταλήγουν σε περιορισμούς. Η γνώμη μου είναι ότι το general chat room αποτελεί την καλύτερη απόδειξη της «αγοράς», του forum όπου η δημώδης έκφραση δε γνωρίζει σύνορα, τάξεις και πολιτισμικές υποδείξεις ή ανταγωνισμούς αφού ο πληθυσμός προέρχεται κυριολεκτικά από όλα τα φάσματα, ένα δείγμα μετα-κοινωνίας, μια κυριολεξία της διαπολιτισμικότητας. Προσοχή, δεν ισχυρίζομαι ότι καταργούνται οι ταξικές και κοινωνικές ανισότητες (προφανώς ένας Αμερικάνος της αστικής τάξης έχει περισσότερες ευκαιρίες ακόμα και σε ένα διαδικτυακό παιχνίδι με το «pay to win» αλλά και..περισσότερο ελεύθερο χρόνο ώστε να εξασκηθεί σε αυτό από έναν Ταϊλανδό της εργατικής τάξης) αλλά υπάρχει ένας πιο διαλεκτικός τρόπος επικοινωνίας απ’ ότι στη διαπροσωπική επαφή η οποία όταν αναφερόμαστε στον μακρόκοσμο δεν είναι εφικτή.

Μέσα σε ένα εικονικό παιγνιώδες περιβάλλον, η προέκταση του εαυτού, ο αντικατοπτρισμός του, ο παραλληλισμός και η ταύτιση με τους χαρακτήρες, ο ρόλος του in game character (never break character) ίσως να καταλήγουν σε μια αυτογνωσία, μια επιβεβαίωση ή άρνηση της ταυτότητας ή απλά σε έναν παθητικό εσωτερισμό δημιουργώντας επίπεδα κύκλων-τσάκρα. Αντί, λοιπόν, οι παίκτες να παραμείνουν ερμητικά κλεισμένοι στον «μαγικό κύκλο» του Huizinga, καταλήγουν σε ομόκεντρους κύκλους αφού κανείς δε μπορεί να αγνοήσει ή να αρνηθεί ότι ο ψηφιακός κόσμος αντλεί οπτικές, νόρμες, ιδεολογίες από τον «πραγματικό» κόσμο· απλώς εμφανίζονται μέσα από κάτοπτρα και πρίσματα άλλοτε υπερβολικά μεγεθυμένες αλλά γίνεται αντιληπτό από τους παίκτες ότι οι ίδιες ακριβώς συνθήκες επικρατούν και στον «πραγματικό» κόσμο. Είναι όμως πάντα έτσι;

Ο κόσμος της Eorzea στο Final Fantasy XIV αντιμετωπίζει αντίστοιχα κοινωνικοπολιτικά προβλήματα σε διαφορετικά expansions αλλά πάντα μα πάντα υπάρχει χώρος για τον ex homine μεσσία, ήρωα, πρωταθλητή, αβατάρα -ανάλογα το διαπολιτισμικό υπόβαθρο της παραγωγής- που θα αντιμετωπίσει τις ορδές κινδύνων, θα ξεγελάσει τη μοίρα επιστρέφοντας στη ζωή αμέτρητες φορές για να δοξαστεί μέχρι το επόμενο DLC, expansion, end game υλικό και οτιδήποτε πλεοναστικά πλεονασματικό υπόσχεται επιπλέον συγκινήσεις.

Πριν λίγες ημέρες, και ενώ είχα επιστρέψει από ένα επιτυχημένο και άκρως απολαυστικό dungeon με μια ομάδα 8 ατόμων στα άδυτα της Lost city of Ambapor, κάθισα σε ένα παγκάκι στην κεντρική πλατεία της Limsa Lominsa απολαμβάνοντας στον καναπέ του σαλονιού μου ένα μικρογεύμα συνοδεία ανθρακούχου αναψυκτικού ώστε να συνεχίσω το ταξίδι μου. Αφού έκανα μια σύντομη ανασκόπηση των actions μου (spells) σαν Summoner, ακούραστα πανέτοιμος ξεκίνησα για το επόμενο quest. Πριν χρησιμοποιήσω το teleportation για να μεταφερθώ στο σημείο που ήθελα παρατήρησα τυχαία μια συζήτηση στο μικρό παράθυρο του general chat room. Η πανδημία δεν αποτελεί το μοναδικό φαινόμενο αναφοράς σε general chat rooms. Ίσα ίσα, μάλιστα. Σε πολλά παιχνίδια, όπως π.χ. Splatoon 2, Animal Crossing, WoW και γενικά οτιδήποτε προσφέρεται για διάδραση, ο κοινωνικοπολιτικός σχολιασμός είναι αναπόφευκτος. Θα συναντήσεις ακραίους φιλελεύθερους της alt right, συνωμοσιολόγους, απολιτίκ και λούμπεν στοιχεία, κομμουνιστές της νέας αριστεράς και αναρχικούς, μηδενιστές, άθεους ζηλωτές και ένθεους φαρισαίους, ομοφοβικούς, LBGTQ+ να παρουσιάζουν τις θέσεις τους και να «διαδηλώνουν» ψηφιακά εκμεταλλευόμενοι emotes, stances, cosmetics. Nothing to see here, story of our cyberlife.

Συνηθίζω, λοιπόν, να παρακολουθώ το general chat όχι τόσο για τις εμψυχωτικές συμβουλές που δίνουν πιο έμπειροι παίκτες αλλά κυρίως για επικοινωνιακά «ψυχογραφήματα» και ανούσιο -αλλά ανοιχτό πολλές φορές, raw input- chit chat το οποίο βρίσκω πάντα την καλύτερη πηγή για να αντλήσεις πληροφορίες σε όλα τα επίπεδα. Μπροστά μου, λοιπόν, εκτυλισσόταν μια συζήτηση για την επίδραση της πανδημίας στις ζωές τους (μας) και ένιωσα πραγματικά ότι όλο αυτό δεν αποτελεί μια ακόμα οπτική μπροστά σε ένα γεγονός π.χ. μια προεδρική εκλογή, μια ρατσιστική επίθεση, μια αντικυβερνητική διαδήλωση, την οικονομική εξαθλίωση, ένα τρομοκρατικό χτύπημα ή, τέλος πάντων, όποιο κοινωνικό και καθημερινό, «συνηθισμένο» (τραγική επιβεβαίωση του «δόγματος του σοκ») θέμα, μια επιπλέον κοινωνικοπολιτική άποψη που μπορείς να δεχτείς ή να απορρίψεις, να υπάρξει αντίλογος, επιχειρηματολογία και να συνεχίσεις τα quests σου. Όχι. Εδώ συμβαίνει κάτι άλλο, περισσότερο καθολικό. Βρίσκεσαι σε έναν ψηφιακό κόσμο εν μέσω πανδημίας, έγκλειστος για ημέρες ή και για μήνες αναλογιζόμενος τις επιπτώσεις στον «πραγματικό» κόσμο της εξόδου (ή της εισόδου; ) ενός ιού που μέχρι πρόσφατα θα μπορούσε να αποτελεί μέρος του παιχνιδιού, ένα quest που θα σου απέφερε κάποιο rare drop, πολλά χρυσά νομίσματα, κάποιο mount και φήμη.

Όχι, όμως. Αυτό που συμβαίνει με την πανδημία είναι πρωτόγνωρο και η διαχείρισή του δεν αντιμετωπίζεται ελαφρά με επιχειρήματα ένθεν κακείθεν· τώρα η δημόσια υγεία απειλείται με ό,τι συνεπάγεται αυτό και για την ψυχική μας και τα αποτελέσματα δεν τα γνωρίζουμε σε πλήρη έκταση.

Θα μπορούσα να δημοσιεύσω και άλλα screenshots αλλά δεν θα ήθελα να χρησιμοποιήσω σαν περιφερόμενο θίασο τις ανησυχίες έστω κάποιων random εικονικών χαρακτήρων αν και το βήμα παραμένει δημόσιο. Το κείμενο αυτό δεν προσφέρεται ούτε για συμπεράσματα ούτε για αποκρυπτογράφηση αλλά -για να καταλήξω με τη γλώσσα του παιχνιδιού- ένα party buff. Είναι απλά η αρχή μιας ιστορίας η οποία εύχομαι να αντιμετωπίσει επιτέλους τα video games και σαν social platforms.

0 σχόλιο
5

Ίσως σε ενδιαφέρει:

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνεχίζοντας σε αυτό τον ιστότοπο αποδέχεστε την χρήση των cookies στη συσκευή σας όπως περιγράφεται στην πολιτική cookies Συμφωνώ Μάθετε περισσότερα εδώ

Privacy & Cookies Policy